::27-4-2009
Dat Argentinie lijkt alleen maar mooier en mooier te worden... We waren van plan om 3 dagen met de auto op pad te gaan, maar dat zijn er 5 geworden. Het landschap was te mooi en we wilden overal stoppen dus we gingen te langzaam :-)

De eerste dag reden we van Salta naar Cachi. Deze rit duurt ongeveer 3 uur, maar wij hebben er de hele dag over gedaan. Omdat het gewoon veel te mooi is om er in een ruk doorheen te crossen. Dus we maakten overal stops. Het landschap begon meteen goed, met mooi gekleurde bergen, rivieren en vlaktes vol cactussen. Onderweg dorpjes van slechts enkele huisjes. Mooi! Cachi bleek een lieflijk wit dorpje. Nadat we een slaapplek gevonden hadden, hebben we de omgeving nog wat verkend en een heerlijk geitje gegeten.

De volgende ochtend gingen we op weg naar Cafayate. Geen asfalt deze keer, maar dirtroad. Maar dan 10 keer minder erg dan de wegen die we hadden in onze vorige roadtrip. Onderweg stopten we in een dorpje om een baguette te kopen voor een lunch picknick. Toen we uit de panaderia kwamen bleken we een lekke band te hebben :-S. Gelukkig had ik een man met ervaring bij me en was de band in no time vervangen. Daarna nog even langs de gomeria gereden om de kapotte band te laten repareren. Je weet tenslotte maar nooit op die wegen hier, we konden hem nog nodig hebben. 10 minuten later en 2 euro armer was het klusje geklaard. Wow! Daarna onze rit vervolgd, lekker gepicknicked onderweg en een leuk hostel gevonden in Cafayate. We vonden nog 2 Argentijnse fietsers die Nico naar ons hostel heeft gelokt zodat ie fijn wat fietsverhalen met ze kon uitwisselen. Vervolgens hebben zij ons weer uitgenodigd om een BBQ met ze te doen. Dat is hier dus de meest standaard maaltijd. In Nederland moet het zomer zijn en dan nodig je mensen uit en dan maak je salades en heb je brood en sausjes etc. Hier is het gewoon vlees op de BBQ and that's it. Als je geluk hebt zit er een droge salade bij. BBQ is zo populair hier omdat de kwaliteit van het vlees goed is, het spotgoedkoop is, en een BBQ zo gemaakt is. De Argentijnen vertelden ons dat bijvoorbeeld bouwvakkers een BBQ bouwen naast hun werkzaamheden en er dan de hele dag door vlees op gooien. Dus wat voor ons een speciale uitgebreide maaltijd is, is hier een eenvoudige snelle hap!

Daarna hebben we onze weg vervolgd terug richting Salta. Het landschap was weer een stukje mooier dan de dag ervoor (zo ging het de hele rit). Prachtig mooi gebergte, met overal interessante plekken om even te stoppen voor een wandeling of een paar fotootjes. Er was een spot genaamd amfitheater, en daar heeft Nico nog fijn wat muziek zitten maken met een locale fluitist. 's Avonds wilden we niet terug naar Salta, maar een dorpje opzoeken in de buurt om te overnachten. We kwamen in een stadje dat best redelijk groot was, maar daar bleek niet 1 overnachtingsplek te zijn! Nou ja zeg. Doorgereden naar een klein dorpje verder, en na lang zoeken vonden we daar een plekje in een vochtige kamer met een vochtig bed. Heeerrrlijk.

En toen begon het beste stuk van de rit. Althans, dat dachten we. De touroperator die ons zo fijn al zijn tours had laten zien bood deze trip aan als de beste, dus we hadden hoge verwachtingen. Vrij snel na vertrek kwamen we in een berggebied met mooi gekleurde bergen. Super! Ook de gewoon grijze bergen waren trouwens prachtig, allemaal heel aparte vormen en vol cactusjes. Maar zodra we dit gebied door waren was het landschap eigenlijk een beetje saai. Dus we reden snel door naar San Antonio. Om de een of andere reden dachten we allebei dat dit een leuk stadje zou zijn, en dat we daar gingen overnachten. We waren er al om een uur of 13:00, dus alle tijd om daar te relaxen. Maar het bleek het meest depressieve stadje te zijn dat ik OOIT gezien heb! Het bestaat uit allemaal kale betonnen hokken, heeft geen sfeer, zelfs het landschap is saai. Er was een informatiepunt voor toeristen, en daar werd ons verteld naar een brug te rijden waar de trein over heen gaat, en dat zou dan heel spectaculair zijn. 45 minuten later kwamen we daar aan, nou hohoho, ik heb niet eens een foto gemaakt. Onderweg kwamen we nog langs hotsprings, maar die waren bijna uitgedroogd en het beetje water dat we vonden was koud. Daarna terug naar San Antonio, op zoek naar een bakker. Die waren allemaal dicht. Uiteindelijk ergens een 3 dagen oude baguette gevonden. Jummie. Toen waren we toch wel benieuwd wat Lonely Planet over dit gat te melden had. Het blijkt te gaan om een oud mijnstadje. Maar de mijn is nu gesloten. In plaats van te vertrekken naar betere oorden, zijn de mensen echter blijven hangen en zijn nu voornamelijk afhankelijk van... toerisme! En er is helemaal niets te doen daar! Ik had enerzijds medelijden met ze, anderzijds vroeg ik me oprecht af waarom ze niet gewoon GAAN. We besloten maar niet te blijven en verder te rijden naar Purmamarca, een paar uur verder. Bij het verlaten van het stadje kwamen we ineens door een "nieuw" stuk van het stadje. Bleek er een kerk in aanbouw te zijn, een plaza, een park, hotels, restaurants etc. Ze nemen dat toerisme dus echt wel serieus! Ik kan me helemaal voorstellen hoe ze op gegeven moment met zijn allen bij elkaar zijn gaan zitten en besloten dat toerisme hun redding moest gaan worden, en dat ze toen op pad zijn gegaan naar andere dorpen om te zien wat die te bieden hadden, en dat ze nu proberen hun dorpje ook aantrekkelijk te maken. Eigenlijk heel schattig. Misschien dat het er over 10 jaar een stuk beter toeven is :-)

Onze weg dus vervolgd. We kwamen weer op een heerlijke dirtroad terecht, in een kaal landschap a la patagonie. Overal in de velden en op de weg lama's en ezeltjes. Deze lopen vrij rond, en om te onthouden van wie ze zijn hebben ze felgekleurde labels in hun oren. Onze route had voornamelijk ezels en lama's met knalroze oorbellen, very charming :-) De dirtroad was best wel ok, dus we reden flink door. Ineens zit er een mega gat in de weg! Daar gingen we dus met hoge snelheid in, en ook weer uit, met een paar meter later NOG een mega gat waar we wederom keihard in gingen. Woehoe! Het mag een wonder heten dat de auto er heelhuids uitkwam. Autoavontuur nummer 2 :-)
Na 1,5 uur rijden begonnen zich in de verte zoutvlaktes af te tekenen. En hoe dichterbij we kwamen, hoe witter het werd. Eerst leek het er op dat we het zout helemaal niet konden bereiken vanaf de weg. We passeerden een soort industrieterreintje en daar reden we op om de weg te vragen. Er bleek niemand te zijn, maar wel een weg aan de achterkant om het zout op te gaan. Cool! Het zout was hier nog niet puur zout, maar vermengd met aarde. In het midden lag een aarde weg waar we overheen konden rijden. Het was echter een zeer brute weg en niet echt goed voor de auto. Omdat de zoutvlaktes naast de weg er volop bereden uitzagen, leek het ons een goed plan om ook maar op het zout te gaan rijden. Dus we reden het pad af het zout op. Fout! We bleken precies het enige blubber stuk in de weide omgeving getroffen te hebben. En toen zaten we dus vast. Mijn kant van de auto viel nog mee, ik kon gewoon uitstappen met droge voeten. Maar Nico zakte meteen 10 cm de blubber in, en de autoband had zichzelf dus lekker ingegraven. We hebben geprobeerd om eruit te komen door stenen onder de banden te proppen en achteruit te rijden, maar het werd alleen maar erger. We zaten diep in de shit. En dat om 17:00, op een volledig afgelegen en verlaten terrein, zonder telefoonnetwerk. Great. We besloten maar om naar de hoofdweg te lopen, en te hopen dat er nog iets voorbij zou komen om ons te helpen. Dus gewapend met zonnebrandcreme en water gingen we op pad. We zagen onszelf al uuuren aan de weg zitten, met de mogelijkheid dat er pas hulp zou komen de volgende dag. Maar na 5 minuten lopen richting weg zien we een vrachtwagen op de hoofdweg... en hij sloeg af ons pad op! WAT EEN GELUK! De chauffeur en z'n bijrijder dachten de auto wel even uit de bagger te tillen. Dat werd hem natuurlijk niet, maar gelukkig hadden ze ook een kabel bij zich en hebben ze de auto fijn uit de bagger getrokken. Uiteindelijk heeft het hele avontuur ons maar 1 uur vertraging opgeleverd! So far voor autoincident nummer 3. We hebben onze weg over de aardeweg vervolgd naar het pure zout. Daar aangekomen verzekerde de vrachtwagenchauffeur ons dat we met onze auto het zout op konden. En dat was super! Een grote vlakte, puur wit zout. Geweldig! Met in de verte grote hopen zout. We hebben er 20 minuten rondgereden en zijn toen verder gegaan richting Purmamarca. Het was inmiddels wat laat en de zon ging onder, waardoor het laatste stuk van de rit in het donker was. Purmamarca staat bekend om zijn 7 kleuren bergen, dus het was jammer dat we daar helemaal niets van konden zien nu. Sowieso leek de route wel leuk, want we gingen van ruim 4200 meter terug naar 2000 ofzo, in bochtige bergweggetjes. Maar veel meer dan wagenziekte (Geen hoogteziekte btw! Ik had cocapoeder gevonden dat ik door m'n drinken moet mixen, en dat werkt goed!) kreeg ik er niet van.

Bij het opstaan de volgende morgen zag ik direct wat we onderweg weleens gemist konden hebben. Vanuit het raam had ik uitzicht op een prachtige 7 kleuren berg! Vol enthousiasme dus opgestaan en rondgewandeld in het dorp. WAT een locatie! Na 300 foto's gemaakt te hebben besloten we een stukje terug te rijden om te zien wat we de avond ervoor gemist hadden. Ook hier troffen we nog wat superplaatjes aan, maar na 15 minuten ofzo hield het op en zijn we weer teruggekeerd, richting Tilcara. Onderweg ook weer bizar mooi gebergte gezien. In het dorpje zelf konden we een waterval bezoeken ergens bovenop de berg. Dit bleek niet zo spectaculair. Het dorp drinkt direct uit deze rivier, en de waterval was de constructie waar het water de pijp naar het dorp in gaat. We mochten dus niet eens het water in, omdat het drinkwater betreft. We besloten verder op avontuur te gaan en na de aftapping de canyon af te dalen naar de rivier. In de canyon hing een groot rotsblok waar we opgeklommen zijn en lekker gepicknicked hebben. Daarna weer naar boven geklauterd en hopla daar is autoincident nummer 4: Nico sloot de autosleutels op in de achterbak... Gelukkig bleek dit incident van korte duur want er was een portier open en we konden dus via de achterbank de achterbak bereiken. Pfff...
En toen zat het er weer op. Terug naar Salta gereden en de auto ingeleverd. We dachten trouwens nog fijn weg te komen met die autoband. We gingen ervan uit dat ze het helemaal niet door zouden hebben dat we een lekke band gehad hadden, we hadden hem tenslotte laten repareren. Maar daar hadden ze toch een neusje voor! Gelukkig waren er geen kosten aan verbonden, aangezien hij goed gerepareerd was.

Tijd voor algemeenheden :-)
- Vertrouw in Argentinie nooit op de kilometer aanduidingen. Zo gebeurt het vaak dat je een bord passeert met een bepaalde hoeveelheid kilometers tot aan een stadje, en een paar kilometer later is het aantal kilometers ineens vermeerderd! (en nee, we rijden niet de verkeerde kant op) Of, na 10 kilometer is er niets veranderd aan de kilometerstand. Of, er staat een bord 80 kilometer naar Purmamarca, en letterlijk 5 meter verderop staat er een met 60.
- Het is bizar hoe de dorpjes en steden hier varieren in uiterlijk en sfeer. Bijna ongelofelijk hoe depressief en lelijk San Antonio was, en hoe gezellig en mooi Cachi. En die dorpjes liggen echt niet ZO ver van elkaar vandaan...

Nou dat is het weer! Morgen gaan we waarschijnlijk naar San Pedro (Chili), en vandaar uit naar Bolivia. Dus dit zou weleens de laatste dag in Argentinie kunnen zijn....

::19-4-2009
Nou er waren toch wel wat foto's nog van mijn laatste autotrip, op Nico's camera. Dus die heb ik nog even online gezet.

Morgen gaan we met de auto op pad. We hebben even plaatjes gekeken bij een touroperator (we nemen natuurlijk geen tour, want een auto huren is goedkoper en leuker) en het ziet er ERG veelbelovend uit! Dus ik heb er volop zin in. Laters!

::18-4-2009
Oeps was het alweer 12 dagen geleden sinds m'n laatste update...? En dan zou je nu een lang verhaal kunnen verwachten, maar ik heb eigenlijk niet zo heel veel te vertellen :-P Mendoza was even lekker genieten, na zoveel weken kou was het heerlijk in het zonnetje! Mendoza staat bekend om zijn wijn, en we zijn dan ook een wijntour gaan doen. We hebben fietsen gehuurd en zijn op pad gegaan. We hebben helaas maar 1 bodega gezien, en als ik we zeg bedoel ik Nico, want ik kreeg een gezelige ouderwetse migraine dus de wijntour was maar een korte.

Een andere dag hebben we een auto gehuurd. Er was een route die je kon doen met als eindpunt uitzicht op de hoogste berg in Zuid Amerika. Onderweg nog wat highlights zoals een helder blauw meer en puente del Inca, een punt in een rivier waar het water een gele kleur afzet op de rotsen. Gelukkig dat er highlights waren, want het eindpunt, uitzicht op de berg, was dusdanig teleurstellend dat ik niet eens foto's heb gemaakt :-)

De rest van de dagen in Mendoza hebben we vooral chillend doorgebracht, met als hoogtepunt een dagje relaxen in het park. Het was zondag en de locale bevolking deed hetzelfde als ik, dus overal waren mensen aan het picknicken, muziek maken, voetballen, etc. En ik vond een fijne boom met dikke takken waar ik lekker uuuuren ingehangen heb, met een goed boek.

Na zo een dag of 5 Mendoza hebben we de bus gepakt naar Cordoba. Cordoba is een studentenstad: de straten zijn gevuld met jonge mensen en eten en hostels zijn goedkoop. Behalve rondslenteren in de stad is er hier niet heeeeel veel te doen, maar we vermaken ons wel met rondslenteren. Ook hier is het heerlijk weer, en dan is het al gauw goed. Er was nog een crypte die we wilden bezoeken, maar die is de hele week gesloten ivm diefstal. Verder dus vooral rondgewandeld, het park bezocht, wat winkels, en Salsa les genomen. Nico kan al dansen, maar ik natuurlijk niet, dus we hebben een les gedaan en dat ging best redelijk. Dus wie weet komt daar nog een vervolg op!

Cordoba is best wel een leuk stadje, maar wat nou geinig is, sommige straten hier in het winkelgebied zouden in Nederland kunnen zijn! Bij verdere verkenning van de stad vonden we ook straten die in Engeland, Buenos Aires of Midden Amerika konden zijn trouwens. Heel divers dus :-)
Verder zeer opmerkelijk: Het stikt hier van de lange mensen. Echt lang. Niet zoals in Peru dan was ik al impressed als ik een man met mijn lengte tegenkwam, nee ze zijn hier echt lang. Ik heb al tig meiden gezien die LANGER ZIJN DAN IK. En bakken met mannen die veeeel langer zijn dan ik. Nou is het een studentenstad, dus er zal best wat import tussen zitten, maar toch ook al zat Argentijnse mannen gezien die toch echt 10 cm langer zijn dan ik. Woehoeeee!!

Zo dat was het weer, je ziet, geen lange update. Zelfs amper nieuwe foto's... Maar we gaan vannacht in de bus naar Salta, en daar gaan we weer een auto huren en een paar dagen op pad. Dat belooft vast weer mooie foto's. Ohja en die Dengue valt hier nog wel mee, maar in Salta is het een stuk erger. Maar de eerste keer ben je gewoon een paar weken ziek. Doodgaan doe je pas de tweede keer. Dus no worries!!!

::6-4-2009
Whoei was me dat even een roadtrip! We gingen dus met 2 Belgen (Frans sprekend) met een huurauto op pad van El Calafate naar Bariloche. We wilden Ruta 40, een route die door wel meer toeristen met de auto wordt gedaan, afwisselen met stukken Chili. Toen de man van het verhuurbedrijf hoorde wat we van plan waren, wilde hij de auto bijna niet mee geven. De wegen zouden namelijk nogal slecht zijn. Maar nadat we beloofden dat we heeeel langzaam zouden rijden, kregen we hem toch mee. :-)

We hadden al gehoord van backpackers die met de bus uit het Noorden waren gekomen dat het landschap als het einde van de wereld zou voelen. Dat er NIETS was onderweg. Nou dat klopt! De eerste dag was een korte dag, slechts 3 uur rijden tot aan een dorpje waar je super hikes kan maken, El Chatan. De weg tot aan dat dorpje was voornamelijk asfalt, so far so good. Het regende echter de hele dag, dus we voelden niet zo veel voor hiken. Toch zijn Nico en ik naar wat watervallen gegaan, 40 minuten lopen. Na 10 minuten waren we compleet doorweekt, niet zo'n geweldig plan dus. Het plan was om een dag in dit dorpje te blijven en te gaan hiken de hele dag, maar vanwege de regen zijn we maar verder gereden de volgende ochtend.

Volgende dag reden we richting mooier weer. Het landschap voelde hier echt als the end of the world. Erg droog, vlak en stenerig. De weg was inmiddels overgegaan in dirtroad. Niet erg fijn voor de auto. Soms hoorden we de onderkant van de auto over de stenen schaven, oeps. Het was een constant getik van stenen tegen de onder- en zijkant van de auto. Onderweg kwamen we leuke diertjes tegen, een hoop lama likes (ik weet de naam even niet meer) en struisvogels. Ohja en konijnen, maar die kwamen alleen in de nacht. En die proberen dan zo lang mogelijk voor de auto in het licht van de koplampen te blijven rennen zonder dood te gaan. Of nou ja daar ben ik niet zeker van, misschien waren het allemaal suicide konijntjes. Maar goed nieuws, we hebben er geen een geraakt! Anyway. Het landschap was dus zeer doods, maar het had zeker wel wat. Alsof je in een gebied bent waar nog nooit iemand geweest is. Aan de kant van de weg vind je ook regelmatig dode dieren (we vonden een koe in verregaande staat van ontbinding, een hond, een hoop konijnen, eentje leuk opgeknoopt aan een hekwerkje, botten van who knows what, etc.). 's Avonds hebben we overnacht op een ranch. Dit zijn boerderijen (geen idee waarom je een boerderij wilt runnen in the middle of nowhere, uuuuren verwijderd van wat dan ook) die ook kamers verhuren aan passanten. Vanuit daar nog een wandeling gemaakt om een meer met flamingo's. Prachtig! Iedere keer als we dichterbij kwamen vlogen ze naar de andere kant van het meer, maar wauw ze waren donkerrood onder hun vleugels, prachtig! Soms boek je een tour om flamingo's te zien en dan zie je er geen, en dit was zo onverwacht, en zo mooi! 's Avonds in de ranch gegeten (waar anders). We aten lam. We hadden bij aankomst al een lamshuid zien hangen met de voetjes er nog aan en het bloed was nog nat, dus we hadden al wel het vermoeden dat er lam zou zijn voor dinner hihi.

De derde dag verder over de dirtroad. Op de kaart stond een dorpje waar we doorheen zouden komen, we konden er tanken en we lazen dat je er ook kon overnachten, dus we hadden wel iets op formaat verwacht. Daar aangekomen bleek het dorpje niet veel meer te zijn dan het tankstation en het hotel. Misschien nog 2 huisjes en dat was het... Bizar! We hadden inmiddels ontdekt dat mensen die zo afgelegen leven wat apart zijn.... niet heel vriendelijk en behulpzaam, maar ook een beetje raar. De man van de ranch bijvoorbeeld was ons slecht bevallen, nadat Nico probeerde de prijs wat naar beneden te babbelen, werd ie kwaad! Of bijvoorbeeld onderweg op de tweede dag toen ik aan een man in een dorpje vroeg of er een tankstation was, was zijn antwoord: "ja". Ok, en waar dan? En dan een armbeweging in de richting die achteraf de tegenovergestelde richting was van de juiste. Een dorp waar 3 huizen staan! En nu de man van het tankstation. Op zich al een apart karakter om te zien. Deze man en z'n tankstation zouden zo in een Tarantino film terecht kunnen. Nico had wat geknutseld onder de auto, we hadden namelijk gespot dat er een remkabel los hing. Na afloop wilde hij graag z'n handen wassen en vroeg de man van het tankstation of ie zeep had. Zijn antwoord: "Ja". Ok technisch gezien doen ze niets anders dan netjes je vraag beantwoorden, maar meer dan dat kun je niet verwachten. Je zou denken dat mensen die bijvoorbeeld een tankstation runnen en misschien 3 auto's per dag langs zien komen, iets enthousiaster zouden zijn als ze bezoek hebben. Maar deze mensen lijken er zo aan gewend te zijn niets te doen de hele dag dat het een grote opgave is om in actie te komen wanneer er iemand op de stoep staat. En dit soort mensen ontmoetten we dus de hele week. Op gegeven moment had ik m'n lach gewoon niet meer onder controle. Zijn ze aan het werk aan de weg, komt er een mannetje naar ons toe lopen en vertelt ons dat we moeten wachten. Nico vraagt hoe lang. 5 minuten zegt het mannetje. Hij ziet eruit alsof hij super stoned is en na zijn antwoord staat hij gewoon de auto in te staren. Zegt niets meer. Dus Nico vraagt hem "todo bien?". Nou ik kon m'n lach niet meer inhouden, wat zijn dit voor vage lui? Maar goed, even terug naar dag 3. Vanaf het tankstation konden we een weg nemen naar een archeologische vondst. Een of andere grot waar mensen gewoond hebben en die hebben handafdrukken gemaakt op de buitenkant met bloed enzo. Nou en dat kun je dan bekijken. Voor 10 euro pp. Dat was natuurlijk een afknapper. Ik ben ook gewoon niet de juiste persoon voor dit soort zaken. Ik denk dan van ja hallo wie zegt dat dit oud is, misschien heeft 30 jaar geleden iemand met een spuitbus wat handen staan sprayen en nu betalen we 10 euro de man om dat te bekijken? Maar de grot was in een canyon, en die was prachtig! Jammer dat we geen tijd genoeg hadden, want een wandeling zou prachtig zijn geweest. Onderaan de vallei was een zandduin. Door de wind werd daar donkerder zand overheen geblazen, maar heel mooi, als tornado's. Zag er heel speciaal uit, bijna alsof de geesten van de overleden grotbewoners er ronddwaalden. Mooi! 's Avonds nog een stuk doorgereden omdat we geen slaapplek eerder konden vinden. We probeerden een ranch, maar die vroeg 100 dollar per kamer. "100 pesos bedoel je?" vroegen we. Nee dus. 100 US dollars. Voor een kamer in een boerderij. Hahahahahhahahaa. Dus we zijn maar een stukje verder gereden.

Dag 4 gingen we de grens over. Nou zijn de grensovergangen tot nu toe vrij eenvoudig geweest voor me. Bus uit, paspoort laten zien, bus weer in. Maar met een auto is dat toch anders. Alles uit de auto, snufhond erbij, tassen moeten open. Echt grappig. Het is verboden om producten als appels en kaas de grens over te nemen. Overal hangen affiches met foto's van appels en kaas. Toen we aankwamen stond er buiten bij het kantoor een douane mannetje, en op zijn tafel lag een zakje met een appel, een banaan en een stuk kaas. Nadat ze de tassen en de auto hadden doorzocht was het ineens verdwenen. Hmmm... zouden ze het in de auto verstopt hebben? Boete is 260 US dollar, dus voor hun is dat best wel een leuke bijverdienste. Maar geen douane mannetje meer gezien daarna. Dus OF ze hebben het niet in de auto verstopt, OF het zit er nu nog steeds in... Anyway. Onze weg vervolgd en voor mij compleet onverwacht kwamen we terecht in het mooiste stukje natuur dat ik ooit gezien heb. Een prachtig mooi meer, met besneeuwde bergen op de achtergrond, helder blauw water, echt adembenemend. We waren allemaal verrast. De rest van de dag langs het meer gereden (ik geloof het 2 na grootste van Zuid Amerika) en bakken met foto's gemaakt onderweg. 's Avonds kwamen we in een dorpje en daar vonden we een bungalow. De prijs was zo belachelijk laag dat we 3 keer navroegen of het niet pp was. Heel gezellig, een huisje met openhaard en een keuken enzo. Zelf ons avondeten gemaakt. Slapen was helaas iets minder succesvol, want het was freezing koud in de slaapkamers.

Dag 5 verder gereden langs het meer, wederom prachtig mooi. Nadat de weg van het meer af ging veranderde het landschap in een meer beboste omgeving. Met een indian summer effect, dus overal mooie rode bladeren. Wederom zeer mooi, en zo leuk dat het landschap zo afwisselend was! 's Avonds kwamen we aan in een stadje waar we kamers vonden bij een oude dame in huis. Het was inmiddels al heel laat en we zijn vlug gaan eten. In het restaurant baalde ik er wat van dat het weer zo laat was, om 23:00 aan het eten zitten vind ik niet zo fijn. Tegen de tijd dat we konden slapen was het 1 uur. We hadden een lange dag voor de boeg dus we spraken af om 8 uur aan het ontbijt te zitten. Dat was weer een korte nacht voor Irene...

Dag 6 ging de wekker om 5 voor 8. Compleet niet toe aan deze nieuwe dag mezelf maar weer uit bed gesleept, tas gepakt en de keuken in om ontbijt te maken. Wij waren de enigen op en het was pikkedonker buiten dus ik begreep best dat iedereen lekker in bed lag nog. In tegenstelling tot mij is Nico WEL een ochtendmens en is hij WEL in staat zijn hersens te gebruiken als het nog donker is buiten. Ineens begint ie keihard te lachen. Wat blijkt. Er is een uur tijdsverschil tussen Chili en Argentinie. Maar wij hadden om een of andere reden onze klokjes een uur naar voren gezet, maar je moest een uur terug! Dus we hadden tot zover heel Chili 2 uur verkeerd gezeten... Het was dus 6 uur 's ochtends. En avondeten was gewoon om 21:00 geweest. En toen we dag ervoor zo laat vertrokken uit onze bungalow (11:00), was het gewoon 9 uur. Tsss.... Niet lang na onze ontdekking kwam de dame van het huis uit bed en die was niet gecharmeerd van onze vroege activiteiten. Nico probeerde uit te leggen dat we ons vergist hadden in de tijd, maar ze wilde het niet echt horen. Niet echt een ochtendmens haha. Dus tja we hebben ons ontbijt maar gedaan en zijn dus vroeg op pad gegaan... Helaas zat het weer niet echt mee vanaf deze dagen dus de uitzichten onderweg waren wat minder. De weg werd ook wat minder, maar dat was dan wel leuk. De auto was inmiddels niet meer wat ie geweest was. De wieldoppen lagen min of meer aan gort, er hingen hier en daar wat dingen los aan de onderkant en er was een verontrustend geluid te horen tijdens het rijden. En nu kwamen we op de ergste weg ever. En ik mocht rijden! Het was een en al stenen, modder en kuilen, heerlijk! Het landschap was inmiddels veranderd in een soort van jungle, met zelfs een grote amazone rivier erdoorheen. In een dorpje weer een bungalow gehuurd voor de nacht.

Dag 7 regende het nog steeds dus we zijn vlug doorgereden naar wat het mooiste gedeelte van deze tocht moest worden. Ik denk dat dit misschien normaal gezien wel zo zou kunnen zijn, maar met de regen werd het teniet gedaan. Dus we zijn snel doorgereden, richting Argentinie. Onderweg een local een lift gegeven. Wij spraken Spaans met hem en hij vroeg waar we vandaan kwamen. Wij vertelden Frankrijk, Nederland en Belgie. Oh dus jullie spreken geen Duits? Nou ja 3 van ons min of meer wel, en vervolgens praatten we verder in Duits. Deze man sprak echt heel goed Duits. Wij vroegen hem of hij misschien in Duitsland gewoond had. Nee. Of hij dan misschien een Duitse echtgenote had. Ja die had hij wel, maar dat was niet de reden dat ie Duits sprak. Wat de reden dan wel was wilde hij niet zeggen. Maar dat ie graag Duits sprak was duidelijk, hij bleef er maar in door gaan. Nadat we hem afgezet hadden in zijn dorp reden we nog wat rond op zoek naar een restaurant. We bespraken onze lifter en vonden hem allemaal maar vaag. Ik bedacht dat ie misschien uit een "nazi" nest kwam, en dat liever niet vertelde. Op zoek naar het restaurant kwamen we hem weer tegen op de straat. Hij houdt ons aan, en vraagt voorzichtig of we misschien Israëliërs zijn... Haha! Ja dat zijn we. We zijn Israëliërs, vermomd als Fransen en Nederlanders, en we zijn op zoek naar JOU. Haha... Nadat we hem verzekerd hadden niet uit Israel te komen ontspande hij weer een beetje. Vervolgens begon hij over hoe mooi de meisjes uit Belgie zijn en begon te staren naar ons Belgische meisje, compleet ongegeneerd. Hij leek wel onder invloed van iets ofzo. VAAG. Maar ja iedereen die we deze trip ontmoetten was een beetje vaag... We hebben maar afscheid van hem genomen en na de lunch zijn we naar de grens gereden. De grensovergang was weer gezellig. Nou ja de eerste, bij het verlaten van Chili, was ECHT gezellig. De mannen hebben zelfs pingpong staan spelen met de douane beambten haha. De tweede overgang was wat minder gezellig. De douane beambte was nogal langzaam. Hij had zeker een minuut nodig voordat hij besloot waar op de pagina in mijn paspoort hij de stempel ging zetten... Daarna weer een fijne auto search, maar nee weer geen kaas of appels te vinden...

De laatste dag reden we door naar Bariloche. Er zijn hier in de buurt 7 meren die de moeite waard zijn om te bekijken, maar vanwege de regen hebben we dat maar geannuleerd. We hebben nog een klein tochtje gedaan in de buurt maar met de regen was dat eigenlijk ook erg suf. Toen de auto ingeleverd. We waren allemaal wat zorgelijk over dit moment. We hadden geen idee hoe de auto er voor de rit uit had gezien aan de onderkant, maar hoe het er NU uitzag was in ieder geval niet erg positief. En dan het geluid ajajaj. Maar gelukkig ging alles goed :-)

Ik moet zeggen deze roadtrip was stukken beter dan wat ik verwacht had. Ik hou in het algemeen wel van roadtrips, en ik had verwacht dat het wel apart zou zijn in droog verlaten gebied te rijden, maar het was veel beter dan dat. Het landschap veranderde van droge doodse woestijn in bergen met meren, in indian summer in de bossen, in jungle, in moerassen en aan het einde weer in woestijn. Geweldig! Onderweg de leukste diertjes gezien, zelfs de dode diertjes waren sfeerverhogend. De mensen die we ontmoetten waren stuk voor stuk bizarre figuren. Net alsof we in een film zaten. De enige 2 minpuntjes waren slaapgebrek en Frans gebabbel. Ik heb het gevoel dat ik vaker dan ooit wakker moest worden op momenten dat ik nog niet klaar was met slapen. Maar dat geldt ook voor de weken hiervoor. Het is steeds vroeg op voor busvertrek, hiketochten, autotochten, of vroeg op omdat de nachtbus juist vroeg aankomt etc. Maar misschien komt het ook door het koude en de laatste dagen natte weer. Ik heb zon nodig :-)

Nu zijn we dus in Bariloche. Ik begreep dat er nogal wat nazi's hier terecht zijn gekomen. Nou dat kun je wel zien, een hoop straatnamen in het Duits, en ook verdacht lange locals haha. Jammer dat het nog steeds regent de hele dag. Maar wat wel een leuke verrassing was, was dat ons hostel een jacuzzi heeft! Daar hebben we dus fijn 2 keer gebruik van gemaakt. Gisteren ook een massage genomen. Nou kan een massage in kwaliteit varieren. Maar dit was echt bizar. Het leek wel of die dame instructies had te martelen! Ik kwam compleet gestresst die kamer uit. Niks niet lekker ontspannen...

Nou en dan is het nu nog even chillen een paar uurtjes en dan de bus in richting Mendoza.
Slecht nieuws: Er is daar een Dengue uitbraak.
Goed nieuws: Het is daar 28 graden!!!

::26-3-2009
Ben ik weer! Gisteren naar Perito Moreno geweest, een grote glacier 80 km hier vandaan. We hebben een auto gehuurd en samen met nog 2 Fransen zijn we om 6 uur 's ochtends op weg gegaan. De reden dat we zo vroeg gingen was dat je dan bij de entree bent voordat de parkwacht er is, en dan hoef je geen entree te betalen :-) Dus vroeg in het donker op pad gegaan. Onderweg kwamen we bakken met konijnen tegen, die allemaal suicidaal leken. Gelukkig heb ik er geen geraakt, maar onderweg zeker 6 net overleden exemplaren gezien :-( Aangekomen bij de glacier was het nog een beetje donker, maar toch was al wel te zien dat we bij iets prachtigs aangekomen waren. Toen daarna de zon er op ging schijnen werd het alleen nog maar beter! Zie foto's :-) De hele tijd breken er stukken ijs af en dat valt dan in het water en dat gaat gepaard met een flink kabaal. Soms zagen we echt hele grote stukken afbreken, indrukwekkend!

Vandaag hebben we weer een auto gehuurd voor morgen, en dan voor een week. Gaan we fijn naar Bariloche rijden. Dit is vrij duur, dus we hebben 2 metgezellen gevonden, 2 belgen. We weten niet heel goed wat te verwachten onderweg, wel dat de weg zeeeeer slecht is, dus hoe lang we er precies over gaan doen dat is nog een verrassing.

Algemene dingetjes:
- Het is hier vrij koud. Patagonie staat ook bekend om z'n constante wind, nou en dat kun je wel voelen! Jammer dat de zomer nu voorbij is voor me, maar aan de andere kant ook wel leuk om m'n warme kleding te dragen.
- Fransen kunnen dus best wel Engels spreken soms. Nederlanders bijna altijd. Maar: Stop je 5 Nederlanders en 1 Fransman bij elkaar, dan spreekt iedereen Engels. Stop je 5 Fransen en 1 Nederlander bij elkaar, dan wordt er voornamelijk Frans gebabbeld. En dan spreek ik dus niet echt...
- Chili en Argentinie is net als Europa. Prijzen zijn hoger dan in de andere landen hier in Zuid Amerika, en alles is gewoon heel modern. In het begin wel leuk, na maanden "armoe" wat modern om me heen. Maar op de een of andere manier voelt m'n reis er anders door. Ik heb een beetje heimwee naar minder ontwikkeld gebied...
- Ik heb tijdens de afgelopen 8 maanden een HOOP Israeliers ontmoet. Stuk voor stuk sympatieke mensen. Erg aardig, outgoing, geinteresseerd. Ik heb niets dan goeds over die lui te melden. Echter, vraag een willekeurige backpacker zijn mening over Israeliers, en er komt niets dan negatiefs uit z'n mond. Ze zijn niet sociaal, niet aardig, praten alleen met elkaar, doen alsof ze alleen op de wereld zijn, blokkeren trails, doen de lichten aan in dorms in het midden van de nacht, praten keihard midden in de nacht, etc etc. Nou en dat vind ik dus raar, dat doen ze bij mij nooit...

Nou dat was het weer! Morgen dus onderweg, geen idee waar ik terecht ga komen. Hoewel de eerste stop is in El Chatan, dus die weet ik wel. Laters!

::23-3-2009
Nou en afzien was het! :-) :-| :-(

Het begon al meteen de eerste dag. We hadden een extra dag toegevoegd aan de "standaard" route die veel mensen lopen (deze tocht is in de vorm van een W). Deze eerste dag zou licht zijn in vergelijking met de dagen erna, met voornamelijk vlak land. Dat leek ons wel prettig, kun je ook een beetje aan je bepakking wennen enzo. Nou dat viel tegen zeg! De backpack was veel te zwaar (we hadden dikke slaapzakken, luchtbedden, kookspullen en eten voor 6 dagen bij ons) en er stond een achterlijk harde wind. In eerste instantie kwam de wind recht van voren, waardoor je af en toe gewoon achteruit werd geblazen. Daarna kwam de wind van de zijkant, wat erger was, want ipv recht vooruit lopen werd het hierdoor meer zigzaggen. Gelukkig was het wel droog en warm, maar alles bij elkaar vond ik het absolute torture (Nico vond het wel leuk trouwens). Aangezien deze dag een relaxte inkomdag moest zijn, maakte ik me ernstig zorgen over de dagen erna...
's Avonds na 6 uur lopen kwamen we bij de camping aan. We hadden geen tent bij ons want die zouden te huur zijn op de campings. Voordeel was dat je hem dan niet mee hoeft te sjouwen en hij is al opgezet dus dat proces kun je ook overslaan. Vooral fijn bij regen :-) Reserveren hoefde niet want het hoogseizoen is voorbij. Wij dus een tentje huren, bleek dat ze op waren. WTF?!?! Nou lekker, kom je daar helemaal kapot aan, geen tentje beschikbaar. Andere optie was een dormbed in de refugio. Kosten: 50 dollar pp. Dat slaat natuurlijk nergens op. Voor 100 dollar kun je hier in Zuid Amerika een superdeluxe 1500 sterren kamer krijgen. Dus nee. Vervolgens gecheckt of mensen die die avond vertrokken (je kon dat punt ook met een boot bereiken) misschien een tent over hadden. Helaas pindakaas. We besloten maar om eerst wat te eten. Er was een gemeenschappelijke ruimte op de camping waar het lekker warm was en waar je kon koken. Onder het genot van instant noodles overlegd wat we gingen doen. We besloten buiten te gaan slapen. Het was niet zo heel koud die avond, en met onze slaapzakken tot -18 graden moest het te doen zijn. Ivm de regen hadden we echter wel een afdak nodig. Zodra het donker was hebben we het terrein verkend, maar de opties bleken zeer gelimiteerd. Dat doen ze natuurlijk expres, zodat iedereen een duur dormbed huurt. De keuze was slapen voor het jongenstoilet of voor de deur van het hostel. Het toilet zag ik niet zitten, en recht voor het hostel kon weleens niet gewaardeerd worden :-) Toen bedachten we dat we 1 dormbed zouden huren, en dat de ander er dan bij zou sneaken. Maar dat bracht wel de nodige risico's met zich mee, en aangezien we de volgende dag weer op die camping wilden staan, wilden we de relatie met de camping eigenlijk liever niet op de proef stellen. Uiteindelijk besloot ik dat het eigenlijk van de gekke was dat we uberhaupt overwogen om voor een TOILET te gaan slapen. We zijn 32 jaar oud, we hebben geld, en dit is een noodsituatie. Ik stelde voor om maar gewoon het geld aan een dorm uit te geven. Maar omdat Nico zo goed is in afdingen, wilden we wel kijken wat de mogelijkheden waren om de prijs wat naar beneden te krijgen. Dus wij naar binnen. De meiden achter de receptie waren echter zeer onbehulpzaam en niet aardig. Dus Nico wilde liever niet met hun praten. Toen is ie naar het restaurant gegaan, heeft daar geinformeerd wie de manager was, en is vervolgens om die persoon gaan vragen bij de receptie. Toen hij aan deze man vertelde dat we een tent wilde huren maar dat ze op waren kwam hem dat vreemd voor. Hij met ons checken, bleken er dus WEL tenten te zijn. Alleen niet de goedkoopste meer. Maar altijd nog stukken goedkoper dan een dormbed. Tsss.... Dus wij naar de tent, bleken er zelfs matrassen in te liggen! Wat een luxe! Dus uuuuuren voor niets lopen zoeken naar een slaapplek... stelletje mutsen. Dus uiteindelijk heerlijk geslapen.

Na deze eerste marteldag besloten we wat wijzigingen te maken in ons schema. Omdat de trail in de vorm van een W is, waren er wat mogelijkheden om de backpack achter te laten en zonder backpack te lopen. Zodoende werd dag 2 een stuk langer dan gepland, maar zonder backpack op. Op deze dag bezochten we een glacier, prachtig mooi! Het landschap bestaat uit bergen en meren, en onderweg naar de glacier kom je overal ijsschotsen tegen in het meer. Super! Met de glacier als hoogtepunt. Lekker ons lunch gegeten met uitzicht op de glacier...


De volgende dag was het klote weer. Hele dag regen. Uiteindelijk om 11:30 toch maar gaan lopen naar een volgende camping 4 uur verderop. Deze tocht was een stuk beter dan de hike van dag 1, want regen is veel minder erg dan wind blijkt, en de backpack was een stuk lichter. We hadden inmiddels 2 dagen voedsel weggewerkt, en gedurende de hele tocht bleven we Nico's tas volstouwen en werd die van mij dus 2 keer zo snel lichter. Lief he?


Dag 4 was het weer lekker weer, en zijn we 2 uur terug gelopen om vanuit daar een hike omhoog te maken. Een tocht waar 11 uur voor stond (heen en terug), maar door het te doen zoals wij nu deden konden we weer zonder backpack lopen. Uiteindelijk maar 7,5 uur over gedaan.

Dag 5 verder gelopen naar het "eindpunt" van de hike. Vanuit daar moesten we de laatste poot van de W nog doen, maar dat moest vroeg op de laatste dag gebeuren want de bus vertrok om 14:00 en het was een pittige tocht. Inmiddels was ik zo gaar dat ik deze dag maar voor gezien hield en lekker in m'n slaapzak ben blijven liggen. Nico is om 7 uur vertrokken en heeft in sneltreinvaart de tocht gedaan, terwijl ik fijn een schoonheidsslaapje hield...


Alles bij elkaar was het een behoorlijk intensieve tocht. Zwaarder dan verwacht en ook iets minder leuk daardoor. De eerste dag heeft een hoop vergald, want met zo'n zware backpack en vooral die keiharde wind kwam ik gebroken aan op de camping. Dat bleef ik de rest van de week voelen. Ook omdat elke dag weer vrij pittig hiken was kon m'n lichaam nooit echt aansterken. Slapen was ook niet altijd zo'n succes. 2 nachten was de wind en regen zo heftig dat je er constant wakker van werd, en 1 nacht was het te koud, ondanks onze -18 slaapzakken.

Het eten was wel goed de hele tocht. We hadden veel gedroogde en simpel klaar maaltijden bij ons. Noodles, aardappelpuree met tonijn, ravioli, tortilla's met ham en kaas en avocado, gedroogd fruit en havermout voor ontbijt. Het blijkt dat als je uren gelopen hebt en flink honger hebt, deze producten best lekker zijn! :-)

We zijn nu weer terug in Puerto Natales. Morgen gaan we naar El Calafate, van waaruit we een glacier kunnen bekijken die nog indrukwekkender is dan deze. Alleen dan hoeven we niet dagenlang te lopen eerst haha. Misschien gaan we daarna nog wel weer een tocht doen, maar dan iets korter ofzo. Vandaag lekker chillen...

::15-3-2009
Zo en dan nu vanuit Chili! We hebben Buenos Aires dus verlaten. Ik vond het er heerlijk en kon zo nog een maand blijven maar ja er moet ook nog gereisd worden. We hebben een nachtbus naar Puerto Madryn gepakt en vanuit daar zijn we naar Puerto Pirámides gegaan. Dit is een dorpje op Valdés Peninsula met leuke diertjes. Je kon een tour boeken voor veel geld en dan ga je met een bus naar een aantal plekken aan de kust de diertjes kijken. Maar het was duur en iedereen was er wat negatief over, dat je heel gehaast alles moest bezoeken. Dus wij wilden liever een auto huren, maar dat hebben ze zo duur gemaakt dat het alleen de moeite is met 4 personen. Dus wij op zoek naar meerdere personen maar iedereen had al een tour geboekt. Ondertussen hebben we een leuke wandeling gemaakt naar een punt waar een hoop zeeleeuwen bivakkeren. Daarna nog verder gezocht naar mensen om een auto mee te delen, maar zonder succes. 's Avonds moesten we besluiten wat te doen, of met een bustour mee wat we eigenlijk niet wilden, of heel veel voor een auto betalen. Ik voelde weinig voor beide opties. Ik bedoel zeeleeuwtjes en pinguins en orka's zijn heel leuk, maar ik had het gevoel dat het me gezien de prijs sowieso ging teleurstellen. Vooral na Galapagos. We besloten de volgende ochtend de bus af te wachten voor binnenkomende mensen, maar die leverde niets op. Dus toen besloten we maar weg te gaan, maar aangezien de bus maar 2 keer per dag gaat, werd het liften. We wilden terug naar Puerto Madryn, maar niemand ging die kant op. Toen stopte er een jong local stel dat de hele peninsula ging doen en 's avonds naar Puerto Madryn zou gaan. Vlug pasten we ons plan aan en we zijn fijn de hele dag met ze meegereden. Het eerste punt waar we stopten staat bekend om de orka's. Die komen vlak langs de kust langs zwemmen, en soms komen ze zelfs aan land. Wij waren echter een paar uur te laat voor het moment waarop het water het hoogst is en de kans om ze te zien het grootst is, + de kans is sowieso maar 3% dus we verwachtten er niet te veel van. We hadden picknick spullen bij ons en gingen ergens zitten. Voorbereid op een lange zit, zie ik ineens een orka voorbij komen! Binnen 5 minuten na aankomst :-) Sommigen zitten daar uuuuren op te wachten, wij kregen het direct, wow! Later nog een paar gezien, maar die waren wat verder weg. Daarna verder gereden naar een punt waar volop pinguins zaten, heel lief. 's Avonds mee terug gereden naar Puerto Madryn en gezellig nog met z'n allen uit eten geweest. Leuke dag!

De volgende dag de bus gepakt naar het zuiden. Dat was 20 uur ofzo, en vanuit daar nog eens 5 uur naar waar we nu zijn: Puerto Natales, in Chili. Vanaf nu zal mijn reis een afwissend Argentinie/Chili verhaal worden. Vanuit hier kunnen we naar Parque Nacional Torres del Paine. Ik geloof dat je er kan komen met bus en boot, maar wij gaan natuurlijk hiken. Dat wordt afzien, want het is een week lopen ofzo, en het is hier freaking KOUD. En dan gaan we dus kamperen he. Kun je het je voorstellen? Kamperen terwijl het ijskoud is en ook nog eens waait en misschien wel regent? Dus voordat we vertrekken gaan we eens goed bedenken wat we allemaal nodig hebben. Ik denk dat het nu eindelijk terecht is dat ik handschoenen ga kopen :-) En we hebben dus een tent nodig, en een luchtbed enzo. Het wordt vast afzien, maar het is natuurlijk wel een avontuur! Ik heb er dus wel zin in, na zoveel weken niet hiken lust ik wel weer een tocht. Ben alleen een beeeeetje bang voor de koude nachten. Maar that's where Nico comes in :-)

Dan nog even Argentinie algemeen. Voor Chili geldt misschien wel hetzelfde. Het is hier gewoon net Europa of Amerika. Alles zo modern! Ze hebben hier overal Carrefour supermarkten, dus voor Nico is het helemaal als thuis. Maar ook het landschap, de bussen, de winkels, alles is zo modern. Gisteren bijvoorbeeld, het was ijskoud buiten en ik liep naar de Carrefour. Nou ik had echt het idee dat ik in Frankrijk was, onderweg naar de wintersport. En hier in Chili ook. Zo koud buiten, en de winkels hebben hun verwarming hoog aan, en overal verkopen ze ski producten. Net alsof we op wintersport zijn. Of in Alaska. Nou ben ik daar nog nooit geweest, maar ik denk dat Alaska ongeveer voelt zoals het hier voelt. Zelfs de huizen en de auto's passen in het plaatje. Na zoveel maanden in minder ontwikkelde gebieden geweest te zijn natuurlijk heel apart en ook wel leuk om hier te zijn. Maar helaas is alles hier ook een stuk duurder :-( Ik heb tot nu toe altijd gewoon uitgegeven waar ik zin in had, maar nu heb ik wel het gevoel dat ik op moet letten, wil tenslotte niet platzak thuis komen :-)

Nou dan gaan we nu even winkelen voor onze tocht, en dan ga ik die morgen of overmorgen doen, dus voorlopig zal het weer even stil zijn hier. Laters!

::8-3-2009
Nou ik ben het overzicht een beetje kwijt, maar ik ben dus naar allemaal leuke shows geweest, Tango en acrobaten en ik heb fijn rondgewandeld in Soho en bakken met leuke winkeltjes gezien en leuke marktjes en ik ben naar het kerkhof geweest waar Evita ligt. Alles was heel leuk :-) Dus kijk maar gewoon de plaatjes.

::5-3-2009
Ik kan weer op m'n laptop!!! Ik ben zo BLIJ!!! Eerst naar een winkel geweest om hem te laten testen. Daar vertelden ze me dat ie dood was en niet repareerbaar. Een nieuwe was 180 dollar. Ja hallo! Maar die man zei dat ik hem beter online kon bestellen, dan was ie goedkoper. Volgende dag wilde ik online gaan bestellen, maar ze hadden niet exact degene die ik nodig had. Toch maar proberen dacht ik, maar toen ik een jongen in m'n hostel vroeg om me te helpen met de velden waar ik geen verstand van had, zei hij dat ik beter langs de Sony winkel kon gaan. Nou daar had ik niet eens aan gedacht, dat ze gewoon een Sony winkel in BA hebben. Volgende dag daarheen, maar de technische afdeling was gesloten op zondag. Maandag weer terug, en ook zij testten hem als dood en onrepareerbaar. Nieuwe via hun was echter maar 30 dollar. Levertijd 10 tot 15 dagen. Gloek. Maar na een week ofzo gecheckt en toen bleek ie al binnen. Dus ik ben weer online, ik ben zo blij!! :-)

Nou moet ik wel heeeel veel updaten hier zeg. Nou daar ga ik dan.

Ik keek natuurlijk best wel uit naar Buenos Aires. Het feest begon direct na het landen van het vliegtuig al. Ik ging naar het toilet op het vliegveld, en wat bleek, wc-papier mocht gewoon IN het toilet! (dat is dus vrij uniek in heel Midden en Zuid Amerika) Ik had direct het gevoel in een moderne wereld aangekomen te zijn. Het weer hier is ook hartstikke lekker, zomers, achter in de 20 graden. Na zoveel koude weken in Peru is dat wel weer lekker! (Ik begon me bijna af te vragen waarom ik hemdjes bij me had) De eerste 4 dagen heb ik voornamelijk besteed aan "onderhoud". Dat wil zeggen winkelen, zaakjes zoals m'n adapter regelen, naar de kapper, etc. Op de eerste avond ontmoette ik een Fins meisje in m'n dorm, en die bleek ook naar de kapper te willen. Dus de volgende dag samen een nieuwe Argentijnse coupe gehaald. De kapper heeft er eigenlijk iets te veel afgehaald backpacker technisch gezien, maar ik dacht boeien, dit is pure verwennerij dus laat maar gaan. Dus nu ben ik weer helemaal trendy :-) Verder dus voornamelijk gewinkeld, gegeten en nog een Tango klasje meegepakt in m'n hostel. Dat was leuk! Als vrouw hoef je eigenlijk niet zoveel te doen, gewoon laten leiden door de man. Nou ja als je een beginner bent dan. Maar aangezien ik moest dansen met andere beginners, was dat weleens lastig :-)
Ook al heb ik niet veel meer gedaan dan winkelen en rondwandelen, kan ik wel zeggen dat Buenos Aires wel aan me besteed is. Net Barcelona maar wat groter en drukker. Maar heel modern allemaal. En voor het eerst in Midden of Zuid Amerika hebben ze verkeersregels waar ze zich aan houden! Je kunt hier gewoon oversteken als het licht groen is, dan rijden ze NIET over je heen. Bizar! En taxichauffeurs rijden gewoon langs zonder te toeteren. Wat een rust! Wat ook heel typerend is voor het straatbeeld, is lekkende airco's. Je moet de hele tijd opletten waar je loopt, want echt overal hangen die dingen. Soms denk je bijna dat het net hard geregend moet hebben!

Na 4 dagen heb ik de nachtbus naar Iguazu gepakt. Dat was luxe! 17 uur bussen, maar in de chicste bus die ik ooit gezien heb. De stoelen waren zo breed, dat ze een rij van 2 naast elkaar en een enkele rij hadden. Dus ik hoefde niet eens naar een irritante buurman te luisteren! En de stoel kon geheel plat, dus lekker slapen. En er was een steward aan boord die ons regelmatig kwam voeren, en er werd zelfs champagne geserveerd. 's Ochtends om een uur of 8 kwam ik aan in Iguazu, en wie wachtte mij daar op in het busstation: Nico! Na 3 maanden onze eigen gang te zijn gegaan, nu weer een tijdje samenreizen. We zijn direct de eerste dag op pad gegaan naar de watervallen, in Brazilie. We hadden een fiets voor mij gehuurd (hij had zijn eigen nog) en we zijn de grens over gefietst. De watervallen waren groot en indrukwekkend, en het was ook wel leuk om het met de fiets te doen. De volgende dag zijn we weer naar de watervallen gegaan, maar nu aan Argentijnse kant. Hier hebben we een tour geboekt, waarbij je een stukje Jungle doet met een 4x4, dan met de boot tegen de stroom van de rivier op naar de falls, en dan nog een beetje rond die watervallen varen en zeiknat worden. Allemaal best leuk, maar zeker het geld niet waard. Daarna konden we nog vrij rondwandelen en toen zijn we een eiland op gegaan. Daar liep een pad van waar je verschillende waterval uitzichten had. Wij zijn stiekem over het hek geklommen en na flink wat klimmen en klauteren kwamen we bij een binnenmeertje aan waar we gepicknicked hebben op een steen in het water, met prive watervallen eromheen. Dat was romantisch! Niemand in de buurt, en het beste plekje van het hele gebied!

De volgende dag weer een nachtbus gepakt, naar Buenos Aires terug. Nico had als verrassing een appartement gehuurd ipv dat we naar een hostel gingen. Whoei! Het is echt geweldig! Best een chique buurt, en dan je eigen huisje, geweldig! We hadden voor een week geboekt, maar we hebben al een paar dagen bijgeboekt. Tot nu toe hebben we nog niet heel veel toeristisch gedaan, meer gewoon geleefd. Het voelt bijna alsof we hier gewoon wonen, en ons gewone leven leiden. Het aangezien we beiden al ruim 7 maanden op pad zijn, genieten we hier volop van :-) Lekker thuis ontbijten, met lekker brood en kaas en ham ipv wit toast met jam of dulce de leche. We hebben ook al 3 keer thuis avondgegeten, hoe leuk is dat, lekker muziekje aan een fijn kokkerellen. Echt suf dat die dagelijkse dingetjes zo leuk zijn, maar we genieten er allebei heel erg van. We zijn verder wel veel op pad geweest, maar dan vooral wat rondgewandeld en gewinkeld. We hebben ook nog een Tango les gedaan, dat was erg leuk, in een mooi pand. Ik heb zelfs hakken gekocht de eerste dag in BA zodat ik fijn kon dansen en naar shows kon en me echt Buenos Aires te voelen. We zijn ook nog naar een show geweest waar je kunt avondeten met live muziek/zang. Leuk allemaal hoor!

Even denken wat heb ik verder nog aan avontuur mee gemaakt. Ohja! Toen we aankwamen op het station hier in BA, zagen we een man die zich vreemd gedroeg. In het voorbijgaan bleef ik naar hem kijken en zag dat ie wel erg geinteresseerd was in een rugzak van een jongen. Die stond te kletsen met iemand en had niet door dat z'n tas er bijna vandoor was. Toen ik door had wat er gaande was heb ik een paar stappen terug gedaan, en op het moment dat de man de tas pakte, pakte ik hem gewoon ook beet. Dus toen stonden we daar samen met die tas. Op dat moment hadden ook die jongens door wat er gebeurde, en toen liet de dief de tas maar gewoon los en ging ervantussen. Boefje!

Verder heb ik mijn voet nog verbrand. Het douchewater is hier zo heet, dat als je enkel de hete kraan aan hebt, dat niet zo gunstig is voor je huid. Per ongeluk had ik dus kokend water over m'n voet, m'n huid liet direct los! Gelukkig had ik brandwonden spul in m'n medicijnenkit zitten, want het was echt geen lolletje. Maar vanwege de brandwondengel was het de volgende dag al een stuk beter, helemaal geen pijn, enkel donkere (dode) huid wat er niet zo aantrekkelijk uit ziet. Wat vooral jammer is, is dat ik m'n hakken nu even niet aan kan, en aangezien ik die enkel voor BA gekocht had is dat wat jammer.

Gisteren hebben we de dag even gescheiden doorgebracht. Ik had een lunchafspraak met vriendin Iris! Die is hier voor werk deze week, dus die ging ik natuurlijk ontmoeten. Was heel gezellig, en ook heel gek. Zit je ineens na zoveel maanden backpacken en zoveel vreemden om je heen, met een vriendin te lunchen alsof je haar gisteren nog zag. Bizar...

Vandaag heb ik lekker de nerd uitgehangen op m'n laptop, terwijl Nico heel cultureel verantwoord musea is gaan bezoeken. :-)

::20-2-2009
Ik ben in Buenos Aires!!! Jajajjajajaaa!!! Ik ben er pas 2 uur en ben nu al helemaal in m'n element. Het percentage aantrekkelijke mannen hier is erg hoog :-) En net als in de rest van Midden en Zuid Amerika flirten ze volop met je. Maar dat is natuurlijk veel leuker als het een knappe Argentijn is dan een uitgezakte Peruaan :-) Mijn laptop wil om de een of andere reden niet meer laden, dus over 63% is hij leeg en kan ik er niets meer mee. Ik weet nog niet zo goed wat ik ermee aan moet. Dus als jullie even niets van me horen dan weet je waarom :-)

::18-2-2009
Whoei! Was dat even een leuke Peru afsluiter!

Vrijdagochtend zou ik om 7 uur opgehaald worden. NATUURLIJK komt er pas iemand om 8 uur opdagen, wat ik gewoonlijk niet zo erg vind, maar gezien het feit dat ik om 6 uur al uit m'n nest was gekomen was ik er niet zo blij mee. Vervolgens rijden we naar het centrum (is 10 minuten lopen), moet ik naar een ander busje lopen, en daar kon ik weer een uur ofzo wachten. Leuk hoor, zo'n pickup van je hostel. Maar ik neem liever gewoon een taxi om 9 uur. Dus ik was een beetje moody en moe. De minibus zat al snel vol en toen gingen we op pad. Na uuuuren bussen (en dus slapen) kwamen we aan bij het punt waar we op de fiets mochten. Ik zocht een mooi fietsje uit, en toen gingen we op pad. Nou dat was dus super! Omdat het regenseizoen is ligt er overal modder en stromen rivieren gewoon over de weg. Binnen 5 minuten waren we tot op ons ondergoed nat. Bijna de hele rit was naar beneden, en dat kon bijna zonder te remmen. Geweldig! Het ging niet iedereen zo goed af. 1 jongen kwam op gegeven moment met een gebroken zadel te zitten. Nadat er een nieuwe op zijn fiets was gezet, crashte hij ergens en zaten zijn kleren niet enkel onder de modder, maar ook onder het bloed. Een andere jongen crashte later ook, en ook hij kwam later zonder zadel te zitten. Lekkere kwaliteit! Maar dat kon mij niet deren, mijn fietsje was heerlijk, en behalve dat ik aan het einde compleet onder de bagger zat, heb ik geen schaafwond opgelopen (mannen...tss...). In Peru is er een festiviteit gaande ofzo waarbij het gebruikelijk is dat men elkaar nat spuit met water. Vooral kinderen zijn hier natuurlijk dol op. Echt grappig, onderweg staan er dus overal kinderen je op te wachten om een emmer water over je heen te gooien. Ik wist ze best goed te ontwijken, totdat er 2 jongetjes aan beide kanten van de weg stonden. Beide met een emmer water. Er fietsten 2 jongens voor me, en ik dacht nog dat red ik wel, ze hebben nooit tijd genoeg om de emmer opnieuw een swing te geven nadat ze nummer 1 onder gegoten hebben. Maar mooi dat nummer 1 en 2 gewoon door konder fietsen, de jongetjes hadden het enkel op mij gemund!! Zeiknat was ik!! Echt grappig... Het was verder heerlijk weer, dus het maakte ook echt niets uit. 's Avonds kwamen we aan bij een hostel waar we gingen eten en overnachten. Dat was best gezellig, maar we gingen niet te laat naar bed want de volgende ochtend moesten we al om 6 uur aan het ontbijt zitten.

Tegen alle verwachtingen in was ik de eerste aan het ontbijt. Ik weet niet, maar als het zo vroeg wordt dan heb ik het allemaal niet zo goed meer onder controle ofzo :-) En we hadden... pannekoeken!! Dat wist ik al de avond ervoor, dus misschien was dat waarom ik zo snel ter plaatse was hihi. Het regende pijpenstelen die ochtend, dus na het ontbijt gooiden we allemaal onze poncho over ons. Maar zodra we gingen lopen stopte de regen. Het was een prachtige wandeling, tussen en over de bergen. 's Ochtends hing er nog overal mist en wolken tussen de bergen, prachtig is dat! Het eerste stuk lopen was nog vrij vlak, maar daarna werd het vrij stijl allemaal. We kwamen bij een richel langs de berg, en daar hebben we een flink stuk gelopen. Zo cool! Afgrond direct naast je. Een van de jongens in de groep had vreselijk last van hoogtevrees, die ging bijna kruipend langs die richel. (Dat was dan wel weer grappig. Die gast zag er best wel cool uit, vol tattoos en piercings, maar dan op zo'n hoogte is ie ineens harstikke lief!) Na uuuuuren lopen kwamen we bij onze lunchplek. Daar hebben we lekker gegeten en uitgerust, en eigenlijk waren we er allemaal wel wat klaar mee. Maar toen moesten we nog eens 2,5 uur naar een dorpje met hotsprings, en daarna nog eens een uur. Na de lunch was het lopen wel makkelijker, bijna niet meer omhoog. We moesten nog de rivier over in een bakje aan een kabel. Nou dat was best spannend. Je kunt je voorstellen dat de hoogtevrees gast er echt geen zin in had. Maar uiteindelijk is hij met mij en de gids samen in het bakje gegaan (hij in het midden, ogen dicht) en zijn we de afgrond over gegaan. Tof! Daarna heerlijk in de hotsprings gegaan. We waren natuurlijk hartstikke vies allemaal (bijna iedereen liep in dezelfde baggerkleren als de dag ervoor) dus dat was lekker afspoelen :-) Daarna hebben we een busje gepakt naar ons "hotel". Ons hotel dat was echt heel aftans. We hadden niet eens een sleutel op de deur! Maar aangezien ik ervanuit ging dat niemand onze uber smerige stinkspullen wilde hebben, lag ik er niet van wakker. Eerst lekker gegeten en daarna de plaatselijke disco in. Om 23:00 ben ik naar bed gegaan. Was er een heel irritant jongetje in het hotel die de hele tijd op m'n deur aan het kloppen was. Eerst toen ik net thuis was, iets over dat er geen sleutel was ofzo. Ik zei dat dat prima was, want ik ging toch slapen. Daarna klopte hij weer op de deur, toen ik al sliep. Echt minuten lang! Dus ik weer open doen, vertelde hij dat ik de deur van binnenuit op slot kon doen. Ja ok fijn, maar mijn roommates zijn nog niet thuis en die moeten ook naar binnen. Even later staat ie weer voor de deur, of ik alleen binnen ben. Nou ja zeg! Wat gaat dat hem aan, aan waarom ligt ie niet in bed, hij was 7 ofzo! Later toen mijn roommates er ook weer waren stond ie weer 5 minuten op de deur te kloppen, maar ik heb niet meer open gedaan. Mijn roommates ook niet. Later hoorde ik dat ie ook bij anderen op de deur had staan kloppen, om 1 uur 's nachts, of ze het licht in hun kamer aan wilden doen. Want als zij het licht niet aan hadden, kon hij geen tv kijken. Die meiden reageerden dat ze lagen te slapen en dus geen licht aan wilden. Jongetje helemaal gepikeerd, want HIJ kon niet slapen. Nou ja...

Volgende ochtend was het uitslapen. Pas om 8:30 hoefden we aan het ontbijt. Wederom pannekoeken jummie. Na het ontbijt gingen we weer lopen, dit keer was bijna de hele dag vlakke weg, af en toe wat stijgen, maar niet te veel. Een paar jongens uit onze groep waren wat vaag (maar wel leuk :-)) en die waren we al na 5 minuten kwijt. Onze gids raakte wat geirriteerd en legde ons uit hoe we verder konder lopen, dan ging hij ze zoeken en haalden ze ons wel in. Nou had ik een tijdje terug van een paar meiden gehoord dat het heel relaxed is om met je mp3 speler op te lopen, omdat je dan niet zo goed voelt hoe zwaar het allemaal is. Nou leek me dit wel een leuk moment om dat eens te proberen. Ik liet de groep wat vooruit lopen en lummelde wat achteraan. Ik wist dat de andere lui toch nog achter ons zaten dus dat ik lekker relaxed kon lopen. Dus ik maar eens fijn Scooter op gezet :-) Heerlijk was dat! Het gaf me zoveel energie! Ik ging gewoon dansend die berg op en af! Na de lunch gingen we verder lopen over de treinrails. Er rijden hier nauwelijks treinen, en als ze het doen dan toeteren ze heel veel en heel hard en ze rijden heel langzaam, dus dat kon makkelijk. Na een paar uur over de rails gelopen te hebben kwamen we in Aguas Calientes. Dit is een vrij groot toeristisch dorp. ALLES is op toerisme gericht. We hadden een vrij crappy hotel, maar ach who cares. 's Avonds nog wat rondgehangen maar om 23:00 toch maar naar bed want de volgende dag gingen we om 4 uur opstaan...

Nou dat is natuurlijk helemaal niet aan mij besteed. Toen m'n wekker ging wilde ik bijna Machu Picchu maar gewoon skippen :-) Maar dat deed ik natuurlijk niet. En als ik dan uit bed ben dan gaat het ook wel weer. In het donker, zonder ontbijt, vertrokken we. Het was maar een uur naar boven, maar @#$!^& dat was stijl. Nou denk ik niet dat het stijler was dan veel andere paden die ik gedaan heb, maar zo vroeg, zonder eten of drinken, in het donker...pfff... Het was verschrikkelijk! 10 minuten voor het einde maar weer m'n mp3 opgezet, en dat maakte het wat makkelijker. Bij de ingang aangekomen moesten we eerst in de rij staan. Best wel lang. Zoveel mensen allemaal zo vroeg uit hun bed... Nou waren er ook die gewoon de bus hadden gepakt natuurlijk. Somehow vond ik dat die achter ons in de rij moesten :-) Nadat we binnen waren moesten we vlug naar de andere kant van MP lopen. Daar konden we weer in de rij gaan staan voor Wayna Picchu. Dit is weer een berg binnen MP. Er mogen maar 400 mensen per dag op, dus je moet meteen 's ochtends vroeg in de rij gaan staan anders ben je te laat. Eindelijk na lang wachten hadden we ons kaartje. Toen gingen we eerst rondlopen een paar uur met onze gids die ons allemaal leuke info te vertellen had. Maar ik moet zeggen, na 4 dagen heavy exercise kon die hele MP me eigenlijk een beetje gestolen worden. Het was er wel heel mooi, en vooral in de ochtend met de mist en de wolken zag het er prachtig uit. Maar de info die onze gids te vertellen had kwam niet echt bij me binnen. Later hoorde ik dat meer mensen daar last van hadden. Om 10:00 mochten we de Wayna Picchu op. Dit is weer mega stijl, 40 minuten recht naar boven. Super! Dus ik pakte mijn mp3 er maar weer bij. Het voelde ergens heel fout om met Scooter op te lopen, maar het was heerlijk! Het kon me echt niet schelen hoe lang ik nog omhoog moest. En dat na 4 dagen... De top was overigens prachtig... uitzicht naar alle kanten, overal bouwwerken, bergen, wow! En het was heerlijk weer, dus lekker in het zonnetje van het uitzocht genieten was niet verkeerd. Ik had wel medelijden met die Inca's, die hebben niet alleen die Wayna Picchu moeten beklimmen, nee dat moesten ze elke dag, en dan ook nog eens met bouwstenen voor al dat moois. 's Middags gingen we weer naar beneden. Toen we uiteindelijk in Aguas Calientes aankwamen hadden we mega honger en hebben we nog een Alpaca weggewerkt. Daarna naar de trein en terug naar huis.

Het was echt een mega leuke tour. Ik vond het lopen heerlijk, en op de een of andere manier is het ook gewoon ok om zoveel te lopen elke dag, als je er maar op voorbereid bent. De groep was ook super leuk. We waren met veel man, ik denk een stuk of 16-18. En iedereen was zo gezellig! Ik vond het echt heel jammer toen de tour voorbij was. Vooral omdat veel van die lui naar Puno gingen hierna, en daar ben ik natuurlijk al geweest. Vind het bijna jammer dat ik naar Buenos Aires ga nu! Maar goed, dat komt wel goed. Nu maar een beetje lummelen tot vrijdag. Het was vandaag heerlijk weer, dus dan ben ik al gauw tevreden...

::12-2-2009
Nou m'n tourtje is geboekt hoor! Morgenochtend vertrek ik. Eerst een dag fietsen, dan 2 dagen lopen en dan de laatste dag nog een klein stukje lopen naar Machu Picchu. De rest van de dag kan ik daar en in Aguas Calientes doorbrengen, en dan 's avonds weer naar huis met de trein. Leuk!

Vandaag was ik helemaal in m'n element hier in Cusco. Ik wilde wat boodschapjes doen, en ik voelde me helemaal thuis. Zelfs al die mensen die je iets aan willen smeren deerden me niet. Fijn m'n handmade tasje opgehaald, wat nieuwe shirtjes en een nieuwe broek gekocht, en overheerlijk gelunched. Net als avondeten ciabatta met avocado en zout op. Zo simpel en zo lekker!! Als je hier een avocado koopt dan krijg je gewoon een rijpe mee, niet een die nog 5 dagen in de zon moet liggen :-) En perzikken ook, echt megalekker! Ik verheug me nu al op de laatste dagen hier in Peru volgende week, dan ga ik lekker veel rijp fruit eten jummie.

Nou tot over een paar dagen maar weer!

::10-2-2009
Ok, gisterenmiddag dus maar naar een dokter gegaan. Ik had een dokter gevonden op internet die Engels sprak, en dat leek me wel wat. Ik spreek best aardig Spaans nu, maar als het op m'n gezondheid aankomt heb ik liever dat ik zeker weet waar het over gaat dan "mas o menos". Ik had de naam van de dokter niet opgeschreven maar wist het adres uit m'n hoofd en ging dus even langs. Daar aangekomen bleek het een complex met tig dokters, tandartsen etc te zijn, en ik had geen idee naar welke ik op zoek was. Er was een soort portier, en ik vroeg hem voor een Engels sprekende dokter. Hij bracht me naar een kliniek een blok verderop. Daar was een dame die Engels sprak en me vertelde dat de dokter dat ook deed. Maar eerst moest ik 100 soles betalen (30 dollar) en een afspraak maken. Ik had geen 100 soles bij me dus ging eerst pinnen. Daarna liep ik terug naar de kliniek, maar op de een of andere manier beviel het me niet zo. 100 soles betalen zonder nog maar wat voor service gezien te hebben en het zag er ook best ranzig uit allemaal. Dus ik besloot niet terug te gaan, maar in m'n hotel eens te vragen of ze een goede arts wisten en online nog wat te zoeken.

's Avonds eens zitten zoeken, en zelf maar een diagnose gesteld ook. Ik had OF een bacterie (+ de bijbehorende medicijnen had ik ook al genoteerd ;-)) OF ik had parasieten (ook hier medicijnen genoteerd). Het was wel slim om langs een kliniek te gaan om je poep te laten testen, dan wist je tenminste zeker wat je had en ging je niet op eigen houtje het verkeerde zitten behandelen. Verder vond ik ook nog als tip de arts waar ik die middag al naar op zoek was geweest + een bepaalde kliniek.

De volgende ochtend, vandaag dus, ik naar die arts. Maar bijna alle deurtjes in het complex waren gesloten en niet 1 had zijn naam op de deur. Bij navraag bij 2 deurtjes die wel open waren werd ik niet veel wijzer. Dus toen maar naar die kliniek gegaan. Bij de receptie verteld dat ik graag een Engels sprekende arts wilde spreken. Ongeveer 15 seconden later stond ie naast me. Wow! Dus ik mee naar kantoor, verhaal uitgelegd. Hij naar m'n buik luisteren en m'n temperatuur meten enzo. Hij zei dat het erg druk was in m'n buik en dat ie wat lab testen wilde doen. Ok prima. Dus ik naar het lab. Eerst namen ze bloed af, en daarna kreeg ik een bekertje om in te poepen. Binnen een uur na inleveren van m'n bekertje waren de testen klaar. De arts werd gebeld en hopla ik kon weer mee naar kantoor (wat een service!). Nou en wat bleek, het is een micro dierentuin in mijn buik (dokters woorden haha)! Ik had niet of of, ik heb en en! Salmonella en parasieten. Lekkerrrr. Niet ongebruikelijk om beide te hebben gaf de arts aan trouwens. Maar daar ben ik dus lekker klaar mee. Ik heb nu medicijnen voor beide, gelukkig hoeven de parasieten maar 2 pillen en het is klaar. De salmonella duurt 10 dagen. Gelukkig kan ik wel gewoon tourtjes doen. Binnen een dag of 3 zou de buik weer gewoon moeten zijn, en als ik me verder goed voelde was het geen probleem om een trekking van 4 dagen te doen ofzo. Dat is dus wel weer fijn! Hoe ik nou kom aan al die ellende? Nou van het eten van fruit en salades die niet goed gewassen zijn, of met fout water. Nou eet ik echt alles wat los en vast zit, eet meestal local food, dus heel gek is dat niet. Nou kun je natuurlijk zeggen WAT eet je fruit en groente in restaurants ben je GEK geworden!?!? Maar dat doe ik dus altijd, en als je dan na 6 maanden eens ziek wordt... ach... dat heb ik er wel voor over.

Verder vandaag beetje rondgewandeld in de stad. Ik had nog niet veel gezien van het centrum, maar de meeste mensen zijn laaiend enthousiast dus ik was benieuwd! Nou vind ik Cusco best leuk. Ziet er best aardig uit, leuke kleine straatjes, karakteristieke gebouwtjes, best leuk dus. Maar wat een enorme toeristische MEUK! De helft van de panden is op toerisme gericht, hotel, restaurant, touroperator, artesane winkel, etc. En als je op straat loopt, wordt je echt elke 2 meter aangesproken, of je meuk wilt kopen, of je een tour wilt, een massage, of je in hun restaurant wilt eten, blablabla. Echt niet leuk! En als je dan een winkeltje ingaat, dan springen ze op je, nou dan ben ik snel weg hoor! Dus ik ben de stad zo ongeveer door gerend, verkopers van me afschuddend. Nou weet ik inmiddels wel dat als je in een winkeltje komt waar ze NIET op je springen, er daadwerkelijk goede spullen te koop zijn. De meeste van die winkeltjes verkopen shit namelijk. En serieus, ik denk dat er in Cusco minstens 1 biljoen Alpaca truien op een eigenaar liggen te wachten... Maar zo heb ik vandaag 2 tasjes gekocht, in winkels waar het dus duidelijk was dat er wel iets interessants te halen viel. Nou heb ik een keimooi tasje besteld. Echt heel mooi, goede kwaliteit, handgemaakt, en precies op maat. Ik kon gewoon aangeven welke ik wilde, maar wat ik dan anders wou. Dus overmorgen kan ik mijn tasje op maat ophalen! Ik kijk er nu al naar uit :-)

Nou morgen ga ik me eens verdiepen in Machu Picchu trips. Omdat ik niet wist waar ik aan toe was met de maag had ik dat nog niet gedaan. Er zitten hier honderden touroperators, dus dat kan nog een lang proces worden...

::9-2-2009
Ben ik weer! Ik heb al een hele week geen update gedaan, dus het wordt een lang verhaal (ff koffie halen dus).

De laatste dag in Arequipa vooral wat planning gedaan, mailtjes beantwoord, verjaardagen geskyped, etc. 's Avonds gingen Sarah (Australisch meisje die ook mee was met de canyon tour) en ik nog even wat eten. We moesten eerst wachten op onze canyon gids, want die had bustickets geregeld voor de volgende dag, en die zou hij nog langs komen brengen. Toen hij er dan eindelijk was, leek het hem wel leuk om mee te gaan eten. Dat vonden wij prima. Na wat zoeken vonden we een toko die ook hij betaalbaar vond. Binnen zag ik een jongen zitten die ik al eerder deze reis heb ontmoet en die sloot zich aan bij ons gezelschap. Toen we het menu kregen, kreeg onze gids telefoon, en hij liep weg. Ik dacht nog "wat beleefd". Maar die kwam dus nooit meer terug. Geen idee waarom, misschien dat hij de aanwezigheid van een 2e man niet kon waarderen? Blijkbaar zijn ook niet alle Zuid Amerikanen gentlemannen :-)

De volgende dag de bus gepakt naar Puno, van waaruit je lago Titicaca kunt bezoeken. Puno ligt op 3800 meter, dus lekker hoog weer. De busrit ging over nog hogere hoogte, we gingen namelijk door de sneeuw, en dat vind je hier pas op 5000 meter. Het was een erg goedkope bus, en dat was goed te zien. Ook geen toilet aan boord. Meestal hou ik het gewoon 6 of 8 uur op, maar nu had ik er erg veel moeite mee. Onderweg 1 keer gestopt, en dan kon je in een gat in de grond plassen, maar daar had ik geen zin in. De hele rit dus maar niets gedronken weer. Is niet zo slim als je op zo'n hoogte zit. Tegen de tijd dat we aan kwamen in Puno voelde ik me dan ook flink bleh. De volgende dag hadden we meteen een tour naar het meer, een 2 daagse tour, dus ik ben vroeg m'n bed ingedoken. 's Nachts ging het helemaal mis: Ik werd tig keer wakker, had koorts, was duizelig, moe, hoofdpijn en had buikkrampen.

De volgende ochtend toch maar besloten met de tour mee te gaan, omdat ik anders zoveel dingen moest verzetten die ik al geboekt had voor na de tour. Ik hoopte dat ik me beter ging voelen. We werden opgepikt door een bus die ons naar de boot bracht. En wie hadden we daar: WEER de Engelse jongens. Ohja die zaten ook met ons in de bus naar Puno. Eentje bood me een banaan aan onderweg. Blijkbaar had de alcohol sociaal gedrag in ze aangewakkerd haha. In ieder geval, ze zaten nu ook weer op de boot. Ik had al mijn kleren aan die ik mee had, denk aan fleece trui en jas, en nog had ik het koud. Ik zat in de boot achter een raam met vollop brandende zon erop, en nog had ik het koud. Ik besloot maar wat te slapen. Na een uur ofzo kwamen we aan bij een zogenaamd floating eiland. Dit zijn eilanden die van riet gemaakt zijn, en dus letterlijk drijven. Ze zitten op 4 hoeken vastgepind. Alles op het eiland is ook van riet, de huisjes, spullen in de huisjes, boten, uitkijktoren. Op het eiland kregen we allerlei interessants uitgelegd, en we mochten de huisjes in om te zien hoe die mensen leven. Heel leuk en interessant allemaal, ware het niet dat ik me vreselijk K voelde en dus het liefst gewoon op de grond ging liggen. Wat niet zo handig is, want het is wat drassig daar. Ohja dat is dus wel grappig als je loopt, dan voel je het water onder je. Het eiland zinkt ook langzaam, dus ze moeten altijd blijven aanvullen om niet tenonder te gaan. Nou ja, allemaal heel leuk, maar ik ben op gegeven moment maar ergens gaan zitten wachten tot ik de boot weer op kon. Toen we verder gingen naar eiland 2, ben ik de boot niet meer af gekomen. Ik kon het niet opbrengen om gezellig met die locals te babbelen en interesse te tonen, ik was gewoon te ver weg. Daarna hebben we uuuuuren gevaren naar een eiland (niet floating) waar we de rest van de dag gingen doorbrengen. Ik heb mezelf weer slapend door de tocht heen gewerkt. Na een paar uur werd ik wakker, blijkt het water inmiddels bruut tekeer te gaan. De boot ging dusdanig heen en weer dat ik serieus dacht dat we weleens om zouden kunnen vallen. Dat zag ik dus echt niet zitten. Ik had het al zo koud, en dan ook nog eens het koude water in. Brrr. Ik was wel de enige met een reddingsvest in de buurt, dat gebruikte ik als kussen ;-) Maar goed, de boot ging dus echt mega heen en weer, ik denk dat het de ergste tocht was die ik tot nu toe heb meegemaakt. Iedereen in de boot was hard z'n kots aan het inhouden. Behalve... ik! Ik voelde me natuurlijk al ellendig genoeg, maar gek was het wel. Ik had echt totaal geen last van zeeziekte. Misschien omdat ik de hele dag nog 0,0 gegegeten had, dacht mijn maag "why bother"? Toen we uiteindelijk op het eiland aankwamen was iedereen dus pretty gaar. Onze "mama's" stonden ons op te wachten, maar iedereen ging een beetje daas op een muurtje zitten. De gids wees iedereen vervolgens zijn mama aan. Ik en Sarah kregen samen 1 mama. Haar huisje was 10 minuten de heuvel op, wat natuurlijk peanuts is, maar ik KON gewoon niet meer. Halverwege pauze moeten houden en m'n mama uitgelegd dat ik ziek was, nee geen zeeziekte, en dat ik naar bed wilde. Nou dat was prima. Haar huisje was best ok. Onze kamer had 3 fijne bedden, met 100 dekens. Geinig detail was de hoogte van de deuren, zie foto. Ik kroop meteen met kleren en al het bed in, en daar ben ik tot 7 uur de volgende dag niet meer uitgekomen.

Wat ik gemist heb is de lunch, wat natuurlijk wel bijzonder is, zo bij een indigenous familie in huis. Daarna ging iedereen een wandeling maken de berg op, om de zonsondergang te bekijken. Ook het avondeten heb ik voor bedankt, en het feest 's avonds waarbij iedereen in local kleding werd gehesen. Ik heb gelukkig wel gezien hoe Sarah aangekleed werd, dus ik weet in ieder geval wat ik gemist heb. Wat ik dan heb gedaan al die tijd? Geslapen.

De volgende dag ging het lichtelijk beter en ben ik zelfs gaan ontbijten. Onze mama heeft pannekoeken gebakken! Dat had ze niet beter kunnen bedenken, want ik had weinig dingen weg kunnen krijgen. Na 1 pannekoekje zat ik wel vol al. Daarna weer naar de boot om verder te varen naar een ander eiland. Daar aangekomen bleken we 45 minuten naar boven te moeten lopen, nou dat dacht ik dus even niet. Die 10 minuten de vorige dag trok ik al niet. Dus ik ben op de boot gebleven. En jawel, ik ben weer lekker in slaap gevallen. Hoe krijg je het voor elkaar zou je zeggen, zoveel slapen. Na een paar uur werd ik wakker en besloot ik maar eens aan wal te gaan, en toen bleek iedereen alweer naar beneden te komen. Er waren dus alweer 4 uur ofzo voorbij. Gelukkig bleek ik weinig gemist te hebben. Was niets te beleven op het eiland en iedereen was een beetje gepikeerd dat alle lunchgelegenheden hetzelfde voor dezelfde prijs boden, en dat het dus een soort van toeristen melkerij was. Daarna weer verder gevaren een paar uur terug naar Puno. Weer heerlijk geslapen natuurlijk.

Toen we aankwamen in Puno werden we naar ons hotel gebracht. Ik voelde me al stukken beter dan die ochtend, en heb zelfs wat gegeten die avond! Ik had besloten dat ik niet verder wilde reizen voordat ik helemaal beter was, er was tenslotte al genoeg verpest. Dus ik checkte met het hotel of ik nog een dag langer kon blijven, en ja dat kon, de prijs was echter 5 soles hoger (er was een festival in Puno een paar dagen lang, dus ik wist dat kamers schaars waren en veel duurder). Nou geen probleem. Dus ik de bus voor de volgende dag verzet ook.

De volgende ochtend ging Sarah al vroeg weg, op naar Bolivia. Ik bleef lekker in bed. Ik had er helemaal zin in, lekker in bed een beetje lezen (was bezig in de Kite Runner). Om een uur of 10 wordt er op m'n deur geklopt. Staat er een vrouw die ik nog nooit gezien had, en die zegt me dat ik de kamer uit moet, want dat ie gereserveerd is. Ja HALLO. Nog steeds vrij wazig kreeg ik het wel voor elkaar om (in het Spaans) de discussie aan te gaan. Dus ik zeg haar dat IK de kamer heb gereserveerd, dat het meisje bij de receptie me zei dat dat ok was. Waarop die vrouw zegt dat dat meisje niet weet waar ze het over heeft, en dat zij de eigenaresse is en wel weet waar ze het over heeft (waarom gaat ze zelf dan niet achter de receptie staan). Maar wat ze wel voor me heeft is een dormroom (ze hadden helemaal geen dorm, ze vormde ter plekke een gewone 4-persoonskamer om in een dorm) voor 5 soles meer dan wat ik voor de private zou moeten betalen. JA HALLO, ik ben gekke Henkie. Dus dat zei ik haar. (jawel, m'n Spaans gaat vooruit hihi) en uiteindelijk na lang babbelen over dat het festival is en dat kamers nou eenmaal heel duur zijn en wat ze wel niet per bed kon vragen heeft ze de prijs wat naar beneden gedaan. En dan nog helemaal inwrijven dat dat echt heel bijzonder was, en dat ze dat alleen voor mij deed blabla. Jaja, me eerst met m'n zieke lijf uit m'n kamer schoppen en dan nog doen alsof ze heel aardig is ook. Tsss... Maar goed, ik was niet heel pissed, want ik zat in een kamer waar 3 man in konden, en tja als er dan 3 mensen op komen dagen... dat kun je ze toch nauwelijks kwalijk nemen.

Na het verplaatsen van m'n spullen maar eens naar buiten gegaan. Eerst wat gegeten en daarna lekker wat rondgelopen in het zonnetje. Ze hebben een soort pier gemaakt in het meer en dan kun je leuk een rondje lopen. Vanwege het festival 's avonds waren er overal op de kade bands te vinden (fanfare) die aan het oefenen waren. En als je dan op die pier loopt, dan loop je dus temidden van de herrie van al die bands, die elkaar vast niet horen, maar ik hoorde ze allemaal! Toen ik einde van de middag in m'n "dorm" kwam, was die nog leeg. Mazzel! Maar al gauw kwam er een jongen opdagen. Die was dus pissed. Die kwam net van een boottour, en die had de dag ervoor toen hij wegging, wetende dat het moeilijk zou worden vanwege het festival, een kamer gereserveerd + zelfs al BETAALD. Maar die hadden ze dus fijn aan iemand anders gegeven, en hij mocht nou de dorm in. Tja. Blijkbaar vertellen ze iedereen dat ze een kamer hebben, totdat er meer mensen op komen dagen die in die kamer passen, en dan ben je hem kwijt. Tsss...

's Avonds ben ik nog wat gaan eten. Ik dacht dat het wel kon omdat de buikkrampen min of meer gestopt waren. Maar ja als je niets eet dan stopt het natuurlijk vanzelf een keer. Dat wil, blijkt nu, niet zeggen dat het over is! Wel lekker gegeten trouwens, lekker Alpaca hmmmm! Na het eten de stad wat doorgelopen, en het was dus volop feest. Overal parades met dans en muziek. Wel leuk hoor, ze dansen in groepen van 12 tot 20 man ofzo, en dan doen ze een doort linedancing, maar dan best leuk. Vooral de mannen hadden leuke dansen, heel energiek! Toch leuk dat ik dat nog even meegepakt heb.

De volgende dag vroeg de Inca Express gepakt. Dat is een bus die naar Cusco gaat, maar dan onderweg op allerlei interessante plekken stopt. Er gaat ook een gids mee. Ik voelde me best goed weer, behalve dat m'n maag weer helemaal van slag was (moet je maar niet eten). We zijn onderweg gestopt bij een museumpje, Inca ruines, een kerk, een mooi uitzichtpunt en een restaurant met lopend buffet. Daar heb ik maar even rustig aan gedaan ;-) Best een leuke manier om van A naar B te komen, en vooral fijn dat je elke paar uur even een frisse neus kan halen. En ook prettig, voor het eerst in Peru zat ik in een bus waar ik de andere passagiers kon vertrouwen. Je kon je tas gewoon in de bus laten bij een stop, en als je terug kwam zat alles er nog in. :-)

Na de bustour naar m'n hostel. Nou weet je nooit echt wat je kan verwachten als je een hostel boekt, maar deze voldeed boven verwachting. Het is een heel mooi oud pand, met overal gangetjes en hoekjes en kamers. Ik had een dormbed geboekt, maar kreeg een private voor dezelfde prijs. WOW! Dus ik nog zeggen, nee maar dit is geen dorm, waarop ze antwoordde "no te preocupes". Ik was dus helemaal blij, en heb lekker een paar koekjes op als avondeten.

's Nachts tig keer m'n bed uit geweest omdat m'n buik zo'n pijn deed. 's Ochtends vroeg wakker en nee, dat ging dus niet zo goed. Ik ben fijn in bed gebleven. Nou ja fijn, de buikkrampen werden steeds pijnlijker. Toen ik 's middags echt helemaal leeg was, ben ik op zoek gegaan naar een supermarkt. Het is dan wel niet zo prettig om op het toilet te zitten, maar niets eten leek me ook niet verstandig. Dus noodles en perzikken gehaald. En die bevielen me wel. Ik zit er wel over te denken naar een dokter te gaan. Het duurt nu al 6 dagen, en het lijkt alleen maar erger te worden. Het is uitgesloten dat ik in deze conditie een leuke Machu Picchu tour kan doen, dus hoe de komende weken eruit gaan zien is nog maar de vraag... :-(

En dan had ik nog wat algemene dingetjes verzameld:

- WC-papier. Dat hebben ze hier in Peru dus bijna nergens. Zelfs in de betere restaurants zul je vaak geen wc-papier aantreffen. Geen idee wat de theorie daarachter is, maar ik heb inmiddels maar standaard een rol in m'n tas zitten. Net zoals de rest van de toeristen.

- Ik spreek natuurlijk amper Nederlands hier. En ik merk dat als ik Skype bijvoorbeeld, dat ik soms wat moeite heb met Nederlandse zinsconstructies. Maar wat er nou gebeurde toen ik koorts had, of wat er gebeurt als ik erg moe ben, dan begin ik Nederlands te babbelen! Ineens is m'n Engels belabberd en weet ik niet meer hoe ik zinnen moet vormen en ik gooi er steeds Nederlandse woorden in. Maar aan de andere kant: Mijn Spaans is inmiddels dusdanig gevorderd dat ik zelfs in zieke toestand gewoon Spaans blijf praten met mensen, ook al weet ik dat ze ook wel wat Engels spreken. Dat dan weer wel!

- Koorts maakt je vergeetachtig. Toen ik Sarah zei dat we de kamer nog moesten betalen, zei zij dat we dat al gedaan hadden. Ik wist zeker van niet. Na 15 minuten nadenken kon ik het me eindelijk weer herinneren. OF: Stond ik onder de douche, kon ik me niet herinneren of ik m'n haar al gewassen had of niet. Iets dat dus 1 minuut daarvoor gebeurd zou moeten zijn. Nou ja zeg. Echt prettig vond ik dat niet, die vaagheid. Ik had het idee dat ik ook een veel makkelijkere prooi was voor dieven. Ik koos er zelfs voor m'n paspoort, creditkaart en dollars maar in de kamer te laten ook al vertrouwde ik die hotellui niet zo. Maar met zo'n wazige kop met die spullen rondlopen leek me ook niet handig.

- Peru is hartstikke VIES. Het vieste land tot nu toe. Ik zie het vooral aan m'n nagels. Iedere avond kan ik weer het vuil eronder vandaan krabben. Kom je net onder de douche uit, een uur later zie je het vuil alweer zitten. Nou is m'n huid sinds ik in Zuid Amerika ben gekomen ook best van slag. Veel meer puistjes in m'n gezicht. Nou dacht ik eerst dat het de zonnebrand was, maar iemand opperde dat het weleens vuil kan zijn. Dus nou heb ik van die vochtige doekjes voor je gezicht gekocht, om elke avond m'n gezicht mee schoon te maken. En ik kan je zeggen, je ZIET het vuil er gewoon opzitten. Elke avond weer. Bah!

- Veel restaurants hier en in Ecuador was dat ook, hebben een vast lunch menu. Kost bijna niets, en dan eet je gewoon de daghap. Altijd eerst soep en dan een hoofdmaaltijd en wat te drinken. Nou eet ik die weleens, en het valt me altijd op dat de meeste mensen die maaltijd alleen zitten te eten. Ik val helemaal niet op. Wel gek ergens, dat collega's niet met elkaar gaan lunchen.

- Met de Tica Express kwamen we door een stadje waar volgens onze gids veel producten worden nagemaakt. Merkkleding, schoenen, drank, etc. Ze veranderen de naam dan een beetje, maar verder lijkt het net het origineel. Grappigste voorbeeld: Johnny Runner ipv Walker.

- Veel huizen in Peru zijn niet af. Je ziet allerlei kabels en metaal uit de daken steken, alsof er nog een verdieping op verwacht wordt. Maar dit heeft alles te maken met belasting. Zolang een huis niet af is, betaal je er geen belasting over. Dus iedereen houdt zijn huis in een staat van "in aanbouw".

Nou dat was het weer even. Laters!

::2-2-2009
Whoei dat was leuk!!! Om 3 uur ging onze wekker, 4 dagen geleden. Dat was natuurlijk helemaal niet lekker. Maar we waren al om 21:00 gaan slapen, dus het ging. Om 4:15 kwam de bus eindelijk om ons op te pikken. Die zat behoorlijk vol, met slapende toeristen. Omdat we weer behoorlijk de hoogte in gingen, had ik een altitude sickness pil genomen. Die had ik een paar weken terug van een meisje gekregen die ze niet meer nodig had. Na uuuuren bussen kwamen we bij een uitkijkpunt waar condors te zien zouden zijn. Alleen nu niet omdat het regenseizoen is. Waar overigens niets van te merken is, het regent helemaal niet. Maar goed, dat was best hoog, en ik weet niet of het de hoogte of die pil was, maar een beetje wazig voelde ik me wel. Na het niet zien van condors gingen we weer de bus in om nog eens een uur ofzo verder te rijden. Bijna de hele rit heb ik liggen slapen. En MOE dat ik was toen we de bus uitgingen! Gek hoor. Maar goed, toen gingen we eerst lunchen. Onze groep bestond uit 10 man. 4 Engelse jongens, 3 Australische meiden, een stel uit Oostenrijk en ik. En een local gids. Het bleek al snel dat de Engelse jongens niet zo'n interesse hadden om met anderen dan elkaar te praten. Vreemd wel, meestal als er in een tour of hostel meiden zijn, dan zijn de jongens er als de kippen bij om contact te maken. Maar deze jongens zaten te kaarten en wilden helemaal met niemand praten. Ik probeerde nog wel wat te babbelen, en ze waren wel aardig op zich, en ook helemaal niet verlegen ofzo, maar meer dan antwoord geven was er niet bij. Geen gesprek of wedervraag ofzo. Apart. Gelukkig waren de andere groepsleden wel heel leuk en gezellig. Na de lunch vertrokken we. We hadden onze grote rugzakken achtergelaten in het hostel, en liepen dus met kleine bepakking. Onderweg naar de canyon (ik weet even niet wat dat is in het Nederlands) vertelde onze gids allerlei leuke verhaaltjes over flora en fauna en de locals. De canyon was prachtig! En diep. En die gingen we naar beneden lopen. Onderweg kwamen we ezeltjes tegen. Na uuuuren lopen kwamen we beneden bij de rivier. Deze staken we over en toen gingen we weer een stuk naar boven. Dit was eerst maar een klein stukje, 10 minuten ofzo, en we waren allemaal compleet buiten adem! Echt mijn hoofd was volgens mij paars en ik kon amper ademhalen. Nou toen begonnen we ons ineens zorgen te maken over de terugtocht omhoog. Als 10 minuten al zo'n ellende was, hoe moest het dan 3 uur lang? En dan ook nog op hoogte, dus dan heb je de altitude probemen er ook nog eens bij. Maar eerst gingen we nog 1,5 uur op enigszins vlak terrein naar een dorpje waar we overnachtten bij een local gezin. Dat was leuk! Die mensen hadden ruimtes gebouwd voor gasten, om te slapen en te eten, en er was zelfs een winkeltje met snoep en cola enzo. Ik vroeg me af waar ze zelf sliepen. Toen bleek er een bed in het winkeltje en in de keuken te staan. Die lui moeten toch wel denken dat wij verwende lui zijn. Zelf slapen ze gewoon om hun business heen, en wij moeten een aparte ruimte voor slapen! We hebben er heerlijk gegeten en na het eten zijn we naar bed gegaan. Om 21:00 ofzo. Maar het was natuurlijk een lange dag geweest. De volgende dag werd ik heel gelukkig wakker want er bleken pannekoeken voor ontbijt! Ik was me al aan het voorbereiden op eieren, maar gelukkig was dat niet nodig. Na het ontbijt zijn we verder gelopen een paar uur naar een oasis. Onderweg weer allemaal leuke info over de locals gekregen en een museumpje bezocht. Zo heeft elk dorpje bijvoorbeeld een kruis staan bij de entree, gevuld met rode en witte rozen. Witte rozen staan voor het aantal vrijgezelle dames in het dorp. Onze gids vertelde dat er soms in het hoogseizoen vaders met hun dochters zitten om deze te slijten aan de voorbijgangers. Nou ja zeg! Hij vertelde ook dat er in de dorpjes slechts 2 koelkasten waren. Om er een te halen moet men eerst naar Arequipa om er een te kopen, dat is een dagtocht. Want anders dan lopend kom je er niet weg. Dan moeten ze terug naar de canyon, en dan moet dat ding met 4 man sterk gedurende 5 dagen naar beneden getild worden. Dat alles kost dus wel wat! Ohja en nog zoiets. Ze hebben heel lang geen school gehad in de dorpjes. Nu hadden ze wel 1 schooltje, maar slechts voor 1 leeftijdsgroep. De rest moet naar school lopen, bovenaan de canyon. Dat is om 2 uur 's ochtends opstaan en lopen maar. Na uren lopen ontbijten en dan naar school. Einde van de dag weer uren naar beneden. Gekkewerk! Inmiddels is het iets beter vanwege het toerisme. Er was nu geld voor 1 schooltje zodat in ieder geval 1 groep niet meer hoefde te lopen (alleen als er een leraar beschikbaar is overigens), en de rest van de kinderen kan nu blijven slapen bovenaan doordeweeks. Wat een toestand.

Na een paar uur lopen kwamen we dus bij een oasis. Ik kon m'n ogen niet geloven. Zit je daar ineens te midden van de armoe en rotsen, in een tropisch stukje met 4 zwembaden! Nou ja zeg! Dus wij lekker dat zwembad in, en een hoop en lekker gelunched.
Daarna begon het echte werk. We gingen de canyon weer op. We maakten ons dus wel een beetje zorgen. Maar ik had besloten om vooral in m'n eigen tempo te lopen (ik laat me vaak opfokken door de frontrunners, daar loop ik dan mee, en dat is niet altijd zo slim :-)), goed op m'n ademhaling te letten, en veel te drinken en coca snoepjes te eten. Ohja want dat heb je hier dus overal, coca snoepjes en coca thee. Dat komt dan van de coca plant. Dus eigenlijk was ik gewapend met cocaine producten aan het hiken :-) Nou en dit bleek te werken! Het ging echt hartstikke goed! 3 uur lang alleen maar naar boven lopen, 1200 meter te hoogte in, en het ging gewoon harstikke goed. Iedereen liep zijn eigen tempo, maar aan het eind zat er hooguit een paar minuten verschil tussen de eerste en de laatste. En we hebben het in slechts 2,5 uur gedaan, yahoo!!! Nou ja ik was dus harstikke blij. En het beste was, geen hoofdpijn of wat! Dus ik ben nu helemaal klaar voor Machu Picchu, waar ik me voorheen een beetje zorgen om maakte.

De volgende dag nog een klein hikeje naar een uitzichtpunt, was wel leuk en we zagen nog een paar condors. Oh en onze gids vertelde nog een leuk verhaal. Je kon een ezel huren als je dacht niet de canyon op te kunnen klimmen. Dat deed niemand natuurlijk. Maar sommige toeristen wel. Vroeger gebruikten ze paarden. Maar wat bleek, als een paard moe is onderweg, en het niet meer ziet zitten, dan springt hij gewoon het ravijn in! Dat was dus gebeurd, met iemand op het paard. Die leeft dus niet meer. Sindsdien gebruiken ze enkel nog ezels :-)
Na het ontbijt zijn we de bus in gegaan, onderweg nog wat condors gezien, en toen in een dorpje naar hotsprings geweest. Wel lekker, maar wel erg heet en dat in de brandende zon... Daarna gingen we lunchen bij een lopend buffet. LEKKER! Allerlei local hapjes, en zoveel als je wilt. We hadden 50 minuten en sommigen namen het wel heel serieus. Die wilden er uit halen wat er in zat, dus die vraten zich echt vol. Maar het was dan ook wel erg lekker :-) Na de lunch de bus weer in en terug naar Arequipa. Onderweg kwamen we nog Alpaca's tegen. Oh en in het dorpje zaten een paar baby Alpaca's met wat vrouwtjes op het centrale plein. Keilief!!! Maar ik zat al in de bus, kon geen foto's maken helaas. Alles bij elkaar was het een ERG leuke tocht geweest! Eindelijk begin ik Peru te waarderen. :-)

Maar dan wat over die Engelsen. Ik weet niet hoor. Behalve het feit dat ze totaal geen interesse hadden in ons, ze aten dus meestal met z'n vieren, of praatten enkel met elkaar, waren ze ook gewoon GEEN gentlemannen. Ik dacht dat dat woord uit Engeland afkomstig was? Maar deze jongens waren alles behalve dat. Als we ergens aankwamen en er waren maar een paar stoelen beschikbaar, nou dan waren zij de eersten die zaten. Bij het lopen buffet stonden ze al op te scheppen voordat iedereen binnen was! Wij gingen eerst maar een plekje aan de tafel uitzoeken, komen we later terug, zitten ze op onze plekken! En ga maar door. Op de 2e avond kwam ik op een of andere manier in hun groep terecht met avondeten. Gezellig dacht ik. Ik besloot maar niet eens meer moeite te doen en gewoon in gedachten verzonken te eten. Vraagt er ineens eentje waar ik vandaan kom. Hahaha! Ik moest dus hardop lachen. Na 2 lange dagen samen zijn, weten ze niet eens uit welk land ik kom!?!? Het moet niet gekker worden...

Nou en toen gisteravond kwamen we terug en gingen we nog met z'n allen naar een club. Echt lachen, want die lui zijn hier echt jaren 80. De muziek, de looks. Heel grappig. En die Engelsen hadden zich in de 2 uur tussen aankomst en vertrek naar de club dusdanig dusdanig weten vol te gieten dat ze er spontaan sociaal van werden. Dus dat was wel grappig. En zwaar irritant. :-)

Nou dan ga ik zo even de volgende dagen voorbereiden. Naar Puno / lake Titicaca!

::29-1-2009
Zo even wat dagen bijwerken. The poor man's Galapagos. Tja... als je de echte Galapagos hebt gezien dan is dit echt niet zo indrukwekkend. 's Ochtends met een boot vol toeristen (de meeste locals, dat dan weer wel) naar de eilanden. We kwamen bij 2 eilanden die overvol met vogels zaten, en op het strand zat het overvol met zeeleeuwen. We konden de boot niet af, alleen een beetje eromheen gevaren en weer terug. Wel leuk hoor, maar ik ben nu natuurlijk verwend. En stinken dat het deed!

's Middags door met de bus naar Ica. Vlakbij Ica ligt een oasis. Dat wil zeggen dat het een duingebied is met daarin een meer. Ik had me iets heel idylisch voorgesteld, maar het was een klein meer met daaromheen volop hotels enzo. Een beetje een domper. Ik was nav de Lonely Planet naar een hotel gegaan wat niet zo duur zou zijn, maar dat was verleden tijd. Gelukkig bleken ze een dorm te hebben, 10 bedden erin, maar super mooi! Met een grote badkamer en schoon ook. Dus dat was wel leuk, eens een keer een mooie dorm. Zat ook een zwembad bij, en omdat het er bloedheet was, kwam dat goed uit. Ik had de kamer eerst voor mezelf, maar al gauw vulde de kamer zich met mensen van Israel. Nou zijn die wel in oorlog enzo, maar daar merk je weinig van verder :-) De volgende dag met een buggie de duinen in. Een buggie dat is een wagen met een metalen kooi erop, zodat als je gaat crossen in de heuvels en je omvalt, je je nek niet breekt. Want crossen ga je, als een gek! Keihard een berg op, en maar hopen dat de chauffeur weet wat er aan de andere kant van de berg is. En soms is er dan gewoon lucht, dan vlieg je een stukje. Een meter of 10. Lekker hoor! Onderweg stopten we regelmatig om te sandboarden. Dat is snowboarden in het zand. Heel geinig, maar echt lekker soepel ging het niet. Dus na een paar pogingen maar besloten om op m'n buik op het board te gaan liggen en naar beneden te zoeven. Beetje eng aan het begin, maar als je eenmaal ging, ging het super! Je kunt je vooorstellen dat we toen we terug kwamen in het hotel, we echt van top tot teen onder het zand zaten. Het komt nu nog uit m'n oren.

De dag erna alleen maar aan het zwembad gelegen. Was namelijk NIETS anders te doen. En te heet om te gaan lopen in de duinen ofzo. Maar goed, niets mis mee, beetje kleur opgedaan.

De volgende dag de bus gepakt naar Nazca. Aansluitend met een vliegtuigje de Nazca lines bekeken. Daar wil ik niet te veel woorden aan kwijt. Ik vond het nogal een domper, en werd kotsmisselijk. Het was niet zo erg als sommige anderen, maar echt leuk was het niet. Ik was echt tekeningen aan het aftellen :-) De tekeningen waren gewoon best een tegenvaller. Nou ja zie foto's.

Daarna de nachtbus gepakt naar Arequipa. En daar ben ik nu. Ik was blij toen ik vanochtend wakker werd en het licht was buiten, want dat betekende dat we NIET waren overvallen of verongelukt. Whoei! In de bus nog leuk vrienden gemaakt met 2 Brazilianen en een Australisch meisje, we zitten nu allemaal in hetzelfde hostel. Met dat meisje ga ik morgen een 3 daagse trekking doen. We vertrekken vannacht om 3:30. WAT!?!? Ja inderdaad. Ik heb er nu al zin in haha. Maar goed, dan eerst 5 uur bussen, dus dan kan ik verder slapen. Later meer hierover!

Nog wat algemene dingetjes:
- Peruaanse mannen zijn helemaal niet zo klein! De meeste wel hoor, maar ik kom er regelmatig tegen die mijn lengte hebben of langer zijn. Dus mocht ik nog een Peruaanse paardenboer op maat zoeken, dan is dat helemaal geen probleem. Niet dat ik dat zoek.
- DVD's. Die verkopen ze hier op elke straathoek, meestal voor 1 dollar per stuk. Leuk denk je dan, kun je eens een filmpje kijken, maar het is allemaal harstikke illegale shit, dus ondertiteling of Engelse versie doet het nooit. Maar wel opmerkelijk, dat is hier dus blijkbaar legaal?
- En ik had nog iets, maar dat ben ik vergeten. Laters!

::24-1-2009
Vandaag precies 6 maanden op reis!!!

::23-1-2009
Nou en dat was weer een chique bus hoor! Lekker 8 uur bussen dus ik had me goed voorbereid (lekker brood en snackjes voor onderweg en niets drinken heel de dag). Ik zat zoals gezegd voorin bovenin dus dat was een fijn uitzicht. De bus bleek echter nog chiquer dan verwacht, want we hadden een stewardes aan boord! Die kwam dus ontbijt brengen. Terwijl ik net een overheerlijk warm hamkaas broodje op had. Voor de lunch kwam ze weer langs, met echt een lekkere warme maaltijd. Geinig hoor. Ik heb al m'n broodjes maar bewaard voor avondeten. Gedurende de rit spelen ze films af, maar allemaal in Spaans en de jongen naast me zat met z'n been voor het beeld dus ik heb niet gekeken. 's Middags werd er een heel verhaal omgeroepen, iets over rode wijn ofzo, dus ik dacht dat het misschien zoiets als duty free shoppen in het vliegtuig was. Even later kwam ze iets uitdelen maar ik hoefde geen duty free producten dus ik zei nee bedankt. Blijkt even later dat het Bingo velletjes waren. Gaan ze een beetje Bingo zitten spelen over de intercom! Nou ja zeg! Erg grappig allemaal weer. Verder heb ik lekker van het uitzicht genoten, de reis was weer voornamelijk door woestijn, maar mooi dat dat is! Jammer genoeg geen foto's, want vanuit een rijdende bus met vieze ramen werd dat toch niets. Maar erg mooi, allemaal zandbergjes in verschillende tinten. Whoei!

Ohja en de dag ervoor was ik dus wezen surfen. Nou laat ik daar kort over zijn. Ik heb denk ik iets meer dan 2 uur les nodig om dat onder de knie te krijgen... ;-)

Nou en dan Lima. Ik zit in een hostel in Miraflores, dat is een wat mooiere wijk van Lima. Het is hier inderdaad best leuk. Eerste dag wezen wandelen in de parkjes bovenaan de kliffen aan zee. Overal sporters en nanny's met baby's, heel gemoedelijk allemaal. Ik wilde misschien nog gaan paraglyden, maar dat kost 40 dollar voor 10 minuten lol, dus dat doe ik toch maar niet. Maar wel geinig, want dan ga je van die klif af en dan zweef je voorbij een mall die in de kliffen is ingebouwd. Die mall was trouwens best leuk. Ineens sta ik in een superluxe winkelcentrum, met dure restaurants en mooi uitzicht. Ik heb geprobeerd goedkoop te lunchen, dus ben maar naar Hooters gegaan hihi. Bleek echter niet zo goedkoop. Maar wel leuk, even helemaal in een andere wereld. Daarna voor de 800e keer naar LAN gegaan. Ik wilde nog een wijziging maken in een datum en toch maar checken over dat geld dan. Nou deze dame wist ook van niets, dus ik vind dat ik het nu vaak genoeg geprobeerd heb. Als ze m'n 125 dollar niet willen, dan niet. 's Avonds wezen eten bij de Chinees (en lekker!) en naar de bios geweest met een meisje uit m'n dorm (film met Brad Pitt, jummie). De bios zat weer in die mall, en druk dat het daar nog was na de film! Zitten veel restaurants en barretjes enzo, dus dat was een gezellige boel.

Vandaag met m'n roommate naar de oude stad geweest. Eerst gingen we langs een adresje vlakbij de oude stad. Mijn random reader is stuk en ik had een oproepje gedaan op een forum of iemand er een voor me mee kon nemen. Al gauw hadden er diverse mensen zich aangemeld. Er was een vrouw die half januari naar Lima kwam, en zij kon er wel een meenemen. Zij en haar man hebben een bed & breakfast in Lima. Dus ik daar vandaag heen, bleken het echt hele aardige, iets oudere mensen te zijn. Ik had een jong stel verwacht, maar deze mensen waren van gepensioneerde leeftijd. Hij is 6 maanden per jaar in Lima en werkt dan aan allerlei humanitaire projecten en runt ook nog eens de bed & breakfast. Na een tijdje leuk gebabbeld te hebben, vroeg de man of ik misschien familie van Jan Hannewijk was. Bleek het een oud collega van m'n vader te zijn! Nou ja zeg, wat grappig. Wist me van alles te vertellen over m'n eigen pa :-)

Daarna verder gelopen naar de oude stad, en dat was best leuk. Wel wat viezig, maar wel mooie oude gebouwen enzo. Nog in een oud klooster geweest alwaar we een rondleiding in het Engels konden krijgen. Maar ik had achteraf beter Spaans kunnen doen. Ik verstond echt niets van dat Engels, die gast kon er niets van! En het lag niet aan mij, mijn Engelse roommate verstond er ook niets van. De gids had ook enorme haast, dus dat was ook niet zo prettig. We gingen de kelders in en daar lagen bakken met botten en schedels, maar wat het verhaal daarachter was is me dus volledig ontgaan.

Terug naar de bus nog even bij Dunkin Donuts binnengewipt. Dit soort toko's bezoek ik eigenlijk nooit in NL, maar Lima is dus zo fijn modern na al die armoe van de afgelopen weken, dat ik gewoon omdat het KAN lekker een donut heb genomen met een ijscappuchino :-)

Al met al was Lima echt heel leuk. Ik had het ergens wel verwacht, maar toen ik hier aankwam was ik niet zeker. Maar het was echt heel leuk hier. Om het leuk te houden ga ik morgen weer verder, want ik denk dat je hier niet te lang moet zitten, dan zou het weleens om kunnen slaan. Dus morgen op weg naar Pisco. Daar heb je de poor mans Galapagos eilanden. Na Galapagos misschien een domper, maar ja ik ben er toch, en voor 20 dollar ofzo heb je een dagtour. Dat is nog eens andere koek.

Beetje saai misschien dat ik zo weinig foto's heb gemaakt in Peru so far, maar ik vond het gewoon nog niet echt de moeite. De stad is best mooi, maar ach, het is wel gewoon een stad. Weer zo een met koloniale gebouwen. Dus niet zoveel foto's....

::19-1-2009
Vandaag naar Trujillo geweest. Nou dat was niet echt de moeite. Op een mooi centraal plein na, is het gewoon weer een vieze drukke stad. Gelukkig had ik nog wat dingetjes te regelen, dus ik ben niet voor niets gegaan. Ik heb alvast een busticket naar Lima gekocht, voor woensdag. Ik mocht wederom m'n plekje uitkiezen op het computerscherm, maar nu had ik WEL door dat het een dubbeldekker was, dus ik zit lekker bovenin voorin! Ben ik tenminste de eerste die ziet dat we het ravijn inrijden. (statistiekje: afgelopen jaar zijn er 875 mensen omgekomen met de bus in Peru) Verder nog langs LAN gegaan, ik moest tenslotte nog wat dollars betalen voor het wijzigen van m'n ticket. Nou daar snapten ze niets van. M'n ticket is wel gewijzigd, dat kon ze zien, maar er stond niets over dat ik nog moest betalen. Dus. Tja. Wat nu. Doen of m'n neus bloed en die 125 dollar ergens anders aan besteden? Of toch maar het zekere voor het onzekere nemen en die dame in Ecuador nog maar eens mailen. Ik denk dat ik het maar laat gaan. En dan in Cuzco ga ik m'n vlucht wel bevestigen en dan hoor ik wel of ze nog op dollars zitten te wachten.

's Middags naar Chan Chan gegaan, een archeologische vindplaats hier in de buurt. De bus zette me af ergens langs de weg en toen moest ik nog een stuk lopen tussen de zandvlaktes. Gelukkig kwam ik langs een archeologische muur die ze aan het restaureren waren. Dat waren toch al gauw zo'n 100 bouwvakkers die ALLEMAAL hallo zeggen en willen weten waar je vandaan komt. Leuk! Chan Chan is verder wel aardig om even doorheen te wandelen, maar ik was er wel snel klaar mee. Je kon ook een gids huren, maar ik had even geen zin in Spaans gebabbel. De wandeling terug naar de weg had ik gelukkig een gids aan mijn zijde die ook naar de weg moest. Scheelt weer bouwvakkers. Maar of het nou veel beter was, ik weet het niet. Op de vraag of ik dominant of onderdanig was in bed deed ik maar alsof ik niet wist wat hij bedoelde. En toen hij vroeg of ik wat met hem ging drinken heb ik gezegd dat dat goed was, maar wel over 5 jaar. Tss...

Nou en nu weer in m'n hotel. Ik heb net maar eens een douche genomen met m'n backpack, want een wasbeurt in de wastafel met shampoo had de geitenlucht er nog niet uitgekregen...

Nou en dan nog wat algemene zaakjes:
- In Peru en Ecuador weten ze niet hoe ze een mobiel moeten gebruiken. Als ze spreken denken ze dat ze de hele telefoon voor hun mond moeten houden, en er vooral hard in moeten schreeuwen. Dus je ziet ze de hele tijd de telefoon van hun oor naar hun mond verplaatsen. Vaag.
- In Peru maar ook in Ecuador lopen ze zo'n 25 jaar achter met de muziek. Oftewel, je hoort veel jaren 80 muziek. Leuk! Precies de nummers die in mijn jaren 80 mapje zitten, dus ik hoef mijn mp3 speler amper aan te zetten.
- Bussen. Ik had dat al eens eerder geschreven. Het is hier dus echt een wedstrijd tussen de bussen. Hier in Huanchaco heb je "reguliere" bussen en kleinere, snellere en 10 cent goedkopere busjes die je naar Trujillo kunnen brengen. Die kleine busjes crossen dus overal voorbij om de pasagiers eerder op te pikken dan de reguliere bus. Als je een vraag hebt, vergeet het maar, eerst instappen, en dan tijdens het rijden kun je proberen te vragen waar de bus heen gaat. Uitstappen moet je ook niet langer dan 2 tellen over doen, want dan duwen ze je er gewoon uit. En ja, dat scheelt vast wel 5 minuten op de hele rit. En 10 cent. Wat ongeveer 3 dollarcent is...
- Nederlanders. Die zitten dus echt overal. Volgens mij moeten die Peruanen en eigenlijk iedereen in Midden en Zuid Amerika denken dat wij nooit hoeven te werken, en heeel veeeel centjes hebben. Wat natuurlijk ergens ook wel waar is :-)

Nou dat was het weer even. Morgen ga ik denk ik een surfles nemen, en dan de volgende dag naar Lima. 8 uur in de bus, en gewoon overdag. Waarom niet met de nachtbus? Omdat ik het graag wil overleven en ik denk dat de kans groter is als de buschauffeur wakker is en de weg kan zien, + er zullen vast minder overvallers werkzaam zijn overdag. Ohja en ik wil natuurlijk ook nog van het uitzicht genieten, en in het donker gaat dat zo moeilijk.

::18-1-2009
Jahaaa maar zo makkelijk gaat dat natuurlijk niet! Wij dus fijn die nachtbus in en slapen maar. Enkel een keertje uit de bus voor paspoort controle en daarna bij de grensovergang wat stempeltjes halen. Daarna natuurlijk weer lekker verder slapen. Om een uur of 5 in de ochtend stopte de bus weer. Ik dacht wat nou alweer m'n paspoort laten zien? Maar nee. Wegblokkades. ALWEER. Dit keer vanwege de privatisering van het leidingwater ofzo. Dus de buschauffeur stopt zijn bus en we mogen allemaal uitstappen. Nog half in coma ben ik uitgestapt om te kijken wat er nou eigenlijk aan de hand was. Staan we daar in de middle of nowhere. Dit werd niet geaccepteerd door de menigte, dus de buschauffeur moest ons naar een hotel brengen. Maar het gat waar we waren zag er alles behalve gezellig uit, honderden mensen zittend op straat, beetje niks te doen. Een local vrouw in de bus zei hier niet te gaan blijven, en die wilde terug naar de een of ander stadje waar het wel veilig zou zijn. En ze vertelde ons ook echt niet hier te blijven, veel te gevaarlijk. Nou zag het er inderdaad niet erg vriendelijk uit, dus we zijn ook mee terug gegaan. Maar terug de grens over ging ons te ver. Ik was zo blij eindelijk Ecuador verlaten te hebben, en Anita, mijn Engelse vriendin, had al zoveel moeite gehad om Ecuador uit te komen. Dus we zijn uitgestapt ergens onderweg, in Las Lomas. Samen met de meeste andere backpackers. Las Lomas is het beste te omschrijven als shithole. Echt een gat waar niets te doen is. NIETS. Nadat we ingecheckt waren in een aftans hotel (heel fijn, de kamer was volgens ons niet eens schoongemaakt na de persoon voor ons, te zien aan de kleding op de grond, het brood onder het bed en de volle prullenbak), hebben we de stad eens doorgelopen. Na 5 minuten waren we klaar en zijn we gaan ontbijten. Daarna waren we al verveeld. We hebben 2 films gekocht, die natuurlijk geen werkend menu hadden en dus in het Spaans gekeken moesten worden. Verder nog een paar uur liggen maffen, gegeten en in het park voor ons uit zitten staren. De volgende dag waren we helemaal dol dat we verder konden reizen. 's Ochtens vroeg ons nest uit en naar de bus. Maar nee. Nog steeds blokkade. Het ging ons te ver om terug te gaan naar dat aftanse hotel en besloten het enige andere hotel in het gat te proberen. Alle andere backpackers zaten daar ook. Dus wij daar heen. Alle andere backpackers zaten op een plastic stoeltje tegen het pand aan. Alsof ze ergens op zaten te wachten ofzo. Maar nee, dit was gewoon hun dagbesteding. :-) Natuurlijk was er een kamer voor ons vrij, alleen die moest eerst nog gebouwd worden geloof ik. Dus een paar uur later hadden we eindelijk een kamer. Nou ja je weet wel, echt kamers kun je het natuurlijk niet noemen. Eerst maar eens uitgebreid gedouched (koud natuurlijk) en daarna gelunched en een paar uur zitten internetten. Toen maar weer in het park voor ons uit zitten staren. Je moet wat he. De volgende ochtend werden we wakker met het geluid van autoverkeer op de weg, dus wij weer helemaal dol het bed uit, douchen, aankleden, klaar voor vertrek. Een hotelmedewerker (dat klinkt zoveel chiquer dan het is) vertelde dat de weg nog steeds geblokkeerd was. Min of meer in staat om gezamenlijk van een brug te springen, besloten we nog even te checken bij het busstation. En JA. We konden weg! Wij vlug terug naar het hotel om onze tassen te pakken, en de bus pikte ons er op. En alsof onze dag nog stuk kon, hebben we een uur later ook nog muffins weten te bemachtigen ergens onderweg voor ontbijt.

Na een paar uur bussen kwamen we aan in Piura. Dit is niet zo'n eind, maar nu was het natuurlijk een local busje en niet zo'n fijne touringcar die strak doorrijdt. Toen het ruim werd geopend kwam er een geit uit. Eerste reactie: Grappig zeg, een geit. Tweede reactie: Da's ook niet tof voor dat beestje, een paar uur onder in de bus liggen. Derde reactie: CENSUUR, nadat we erachter kwamen dat onze backpacks onder de geitenpis en poep zaten... Bah! Piuara was een en al drukte en stress en chaos. Wat een ellende. Je zou er maar wonen. WAT een ellende. Blij dat we hier niet gingen blijven. Helaas gingen Anita en ik vanaf nu een andere kant op. Zij ging terug naar het Noorden, ik naar het Zuiden. Mijn busterminal zag er alleraardigst uit. (je hebt hier niet 1 busstation zoals in NL, maar tig maatschappijen met hun eigen bussen en jij mag zelf uitzoeken welke je nodig hebt en waar die zit) Het bleek dat ik een hele luxe bus had gekozen. Ze vergeleken zichzelf met een vliegtuig. En daar leek het wel een beetje op ja. Mijn backpack moest ik eerst inchecken, niets geen chaos bij het ruim, gewoon netjes bij de balie. Ik schaamde me een beetje voor de nog steeds natte geitepis op m'n tas. Daarna met je ticket door de controle en zelfs je spullen werden doorzocht en je moest door een metaaldetector. En toen bleek ik een dubbeldekker te hebben! Met stoelen zo luxe, je kunt het bijna niet voorstellen. Ik kon m'n stoel bijna helemaal plat doen, en dan zo dat de mensen achter me nog steeds beenruimte hadden. Ik kon m'n ogen niet geloven. Nou ja misschien ben ik te lang weg uit NL, dan ga je dit soort dingen waarderen haha. Het grootste gedeelte van de reis ging door woestijngebied. Best mooi, en leuk voor de afwisseling. 6 uur later kwamen we aan in Trujillo. Het was inmiddels donker en ik was moe en had honger dus ik heb mezelf op een taxi naar Huanchaco getrakteerd. Kost wel 5 dollar, maar dan heb je ook wat :-) Meteen bij aankomst nog wat lui getroffen die ik in Ecuador ook al ontmoet had, dus dat was wel gezellig. Vandaag beetje op het strand gehangen. Het is hier net Scheveningen.... Was erg druk vandaag, maar dat is volgens mij omdat het zondag is en dus alle locals er ook zijn. Morgen zal het vast anders zijn. Verder een hoop surfers hier. Dus het uitzicht is niet heel verkeerd. Ik ga denk ik zelf ook nog een lesje nemen. Maar morgen eerst naar Trujillo, beetje stad verkennen en hopelijk de laatste fase van m'n vliegticket regelen.

Laters!!

::14-1-2009
Zo lekker hoor hier! Maar vannacht is het afgelopen, dan ga ik eindelijk naar peru. Met de nachtbus. Ik reis samen met een Brits meisje. Nadat ze me vertelde dat ze in een nachtbus een keer wakker werd van de jongen naast haar, omdat hij met zijn piemel zat te spelen terwijl hij naar haar zat te kijken, had ze me snel overtuigd om samen het ticket te kopen zodat we naast elkaar zouden zitten :-)

Afgelopen dagen lekker genoten. De dag na het hiken gewoon een beetje niks gedaan, een facial laten doen, gelezen. De dag erna weer wezen hiken, weer supermooi. Heel leuk om dan op de richels bovenop de bergen te lopen. We zijn nog verdwaald, maar na een uur vonden we de weg weer. Na de richel de berg afgezakt en via de rivierbedding teruggelopen. De dag erna voelde ik het wel in m'n kuiten, dus maar lekker een full body massage laten doen. :-)Verder is het eten hier heerlijk, en de mensen zijn aardig en chill, dus ik heb me prima vermaakt. Een hoop Nederlanders en Duitstaligen hier, beetje apart wel. Maar vannacht dus naar Peru! Na het eten vertrekken we. Ik ben wel blij dat dit eindelijk gaat gebeuren, want ik begon te denken dat ik wel erg lang in Ecuador ben. M'n tijd voor Peru wordt minder en minder, en dat land is vele malen groter!

Ohja verder was er nog een leuke bron van vermaak hier in het hotel. Er was een grote groep mensen die voor een conventie kwamen. Voornamelijk Amerikanen. Conventie ging over de "conspiracy". 9/11 natuurlijk en de huidige economische crisis. En wie weet wat nog meer. Het is allemaal een grote conspiracy, en er kwamen allemaal sprekers die daar feiten en getallen over hadden. Een Nederlander in mijn dorm ging er ook heen. Nou waren het voornamelijk oudere Amerikaanse dames, hippie style, en die liepen allemaal te dwepen met die Nederlandse jongen, die jong was en er erg appetijtelijk uit zag. Op zich al erg geinig om te zien. Veel van die lui wonen hier, maar integreren ho maar. Alleen maar met hun freaky clubje de conspiracy bespreken. Heb je niets beters te doen??? Maar toen werd het nog erger. Bleken ze ook nog in UFO's te geloven, en blijkbaar komen er een hoop hier in Vilcabamba op aarde aan. Soms zaten we gewoon allemaal te grinniken als we de gesprekken aan de tafel naast ons hoorde. Freaks! Maar goed, die zijn nu allemaal weer naar huis. Nu een laatste dagje chillen, en dan vannacht naar peru. Naar Piura om precies te zijn. Daar komen we 's ochtends aan en dan ga ik meteen door naar Trujillo. En dan... naar het strand! Ik kan niet wachten. Lekker in m'n bikini niets doen. En dan na 1 dag verveeld zijn en verder reizen :-)

Dus laters!

::10-1-2009
Het is gelukt! Ik heb Cuenca verlaten!!! Maar dat heeft even geduurd. Woensdag bleek al snel dat de bussen nog steeds niet reden. Dus WEER een dag mezelf vermaken in Cuenca. Ik besloot niet de donderdag af te wachten en maar gewoon een tour te boeken. Dus donderdag had ik een tourtje naar het National Park Cajas. Ik was de enige deelnemer, dus ik had de gids voor mezelf. Een erg vriendelijke jongen en hij sprak goed engels, dus dat was wel ok. Het park is bijzonder vanwege zijn vele meren. We hebben er een paar uur rondgewandeld, en hij wist me enorm veel te vertellen over de flora en fauna. Nou ben ik daar meestal niet zo van, doe mij maar een mooi uitzichtje en hiken maar, maar het was eigenlijk heel interessant! Als lunch gingen we eten in een restaurant waar men komt om zijn zelfgevangen forel te laten bereiden. Nou hadden wij er niet zelf een gevangen, maar er wel lekker een gegeten. Was een gezellig dagje!

De volgende dag besloot ik no matter what gewoon te vertrekken. Desnoods via Machala, wat me zo'n 7 uur meer zou kosten. Maar goed nieuws, de bus reed! Na uuuuren bussen, 6 uur naar Loja en dan nog eens 1,5 naar Vilcabamba, was ik er wel weer klaar mee. En toen kwam ik hier in Vilcabamba in het paradijs hotel waar ik zo naar uitkeek. Nou en dat is het hoor! Ik zit in een dorm, heel leuk die hebben ze zodat ook backpackers van hun resort kunnen genieten. Maar verder is hier een zwembad, kun je lekker massages krijgen, heel goed eten, gratis fietsen gebruiken, en zijn er tal van hikes die je kunt doen, plattgronden gratis te krijgen. Dus dit IS een paradijs! Gisteren al meteen wat mensen ontmoet, maar ik was gaar dus om 22:00 naar bed. En vanochtend nog meer ontmoet en daarna met z'n vijven een hike gaan doen. Erg mooie tocht, naar de hoogste top, prachtig mooie uitzichten. Dus dat was een succes! Meteen maar even 2 nachten bijgeboekt toen we terug kwamen, want ik voorzie al dat ik hier wel wat langer wil blijven en het is volle bak dus je moet er snel bij zijn.

Nu even m'n site updaten en zometeen gaan we een filmpje kijken. Ohja want je kunt dus films kijken en pool spelen en er is een bar, nou ja, veel plezier dus.

Oh en ik heb inmiddels mail terug van LAN, volgens mij is alles geregeld. Ik moet nu alleen nog langs een kantoor in Peru om de boete te betalen. Ik begrijp niet waarom ik nou zo nodig in persoon naar Guayaquil moest om dit te regelen, maar goed, het zal allemaal wel een reden hebben.

Nou laters!!

::6-1-2009
En jawel, nog steeds vanuit Cuenca. :-( Ik zal in het kort eens vertellen waarom ik hier nu al zo lang zit. Nee wacht, ik ga dat lekker in het lang vertellen. Ik kwam dus de 31e aan in Cuenca, op oudejaarsavond. Ik had de dagen ervoor geprobeerd wat wijzingen te maken in de vliegroute die ik binnen mijn worldticket heb, omdat ik na Peru eerst naar Argentinie wil ipv Bolivia. Dit omdat ik Nico daar ga ontmoeten en we dan weer een eindje samen op gaan trekken. Nou ga ik natuurlijk niet mijn hele reis omgooien voor een jongen, dus er moesten wel goede argumenten zijn waarom HIJ zijn reis niet zou gaan wijzigen. Nou bleek dat ik volgens mijn planning in de winter in Argentinie zou zijn, wat gewoon koud is. Dat vond ik argument genoeg om dan eerst maar naar Argentinie te komen. Dus ik moest mijn ticket wijzigen. Nou zou dat heel simpel zijn, even een telefoontje naar de betreffende vliegmaatschappij, en klaar is klara. En 125 euro betalen. Dus ik LAN bellen. Lekker rustig op mijn kamer in Banos met Skype. Het was echter moeilijk om een goede verbinding te krijgen. Of ik kon hun niet verstaan, of zij mij niet. Na een paar pogingen heb ik het maar opgegeven, want ik zag dat er in Cuenca een LAN office was, en aangezien ik daar een paar dagen later zou zijn, besloot ik daar dan maar even langs te gaan. Nieuwjaarsdag was natuurlijk alles dicht, dus ik moest nog even wachten. Vrijdagochtend ik met m'n backpack op, klaar om Cuenca te verlaten, langs het LAN kantoor. Gesloten. Bij navraag bij de buren bleek dat ze tot maandag gesloten zouden zijn. Nou was ik niet van plan om hier nog 3 dagen langer te blijven, dus ik opnieuw geprobeerd om het dan maar via de telefoon te regelen. Ik had 3 nummers, een lokale hier in Ecuador, een in the USA en een vaag "rest" nummer, voor o.a. Nederlanders. Ik heb alle 3 de nummers geprobeerd. Via Skype, maar ook via vaste telefoons. Verschillende. Maar het mocht niet baten. Het lokale nummer was altijd in gesprek, het USA nummer deed het wel maar ik kreeg nooit iemand aan de lijn die ik kon verstaan, altijd zeer slechte en zachte verbinding, en dat rest nummmer gaf me een Spaans bandje wat ik niet kon verstaan. Maar vast iets van dat ze vakantie hadden ofzo. Dus na herhaaldelijk proberen maar besloten dan maar 3 dagen langer in Cuenca te blijven. Zo erg is het hier niet. Alleen jammer dat alle touroperators ook dicht waren deze dagen. Maar goed, ik dus 3 dagen uitgezeten en vol goede moed naar het LAN kantoor maandagochtend. Ik was vroeg, en het was nog gesloten. Een half uur later terug, en jawel, geopend. Dus ik alles uitleggen in mijn super Spaans, die man mijn reserveringen erbij gezocht, alles ging prima, hij een kwartier lang tikken op z'n computer, zegt ie ineens dat het niet kan in dit kantoor. Voor route wijzigingen moet ik naar Guayaquil of Quito. WTF? Are you kidding me? Dus ik zeg hem nou kun je hun dan niet even bellen, ik zit tenslotte hier nu. Nee dat kon niet. Ik moest daar persoonlijk naartoe. Nou zeg ik hem, ik ga niet naar Guayaquil of Quito, nu niet, en helemaal niet. Ik ga naar Peru. En morgen is mijn eerstvolgende vlucht die ik niet wil, dus het moet nu geregeld worden. Nou dan wist ie wel iets, hij zou de datum van mijn vlucht aanpassen, zodat ik meer tijd had om naar een ander kantoor te gaan. JA HALLO?!?! Toen zei hij dat ik het ook in Cuzco in Peru kon doen. Ja leuk, maar als ik daar ben dan is het een paar dagen voor mijn eerstvolgende vlucht die ik wil, dus de kans is groot dat die dan vol zit he. Nou zegt ie, dan moet je eerder naar Cusco. Thanks a lot. Dus ik met stoom uit mijn oren dat kantoor uit. Heb ik (censuur) 3 dagen daar zitten wachten, heb ik nog niks! Dus ik dacht nou dan maar opnieuw proberen via de telefoon. Naar the USA gebeld, en waarempel een goede verbinding dit keer. Dus ik mijn verhaal doen, wordt de verbinding verbroken. Ik bel terug, weer verbroken. En weer. Daarna kreeg ik alleen nog maar wachtstand. Ik kon het gewoon niet geloven en besloot dan maar de bus naar Guayaquil te pakken. Ik had inmiddels opgezocht dat dit "slechts" 3 uur was. (dat is hier een kippeeindje) Dus dat zou ik op een dag heen en terug kunnen doen, en dat was fijn want dan kon ik mijn spullen hier laten. Dus ik maar weer een nacht in m'n hostel bijgeboekt en een taxi naar het busstation gepakt. Daar aangekomen bleek dat de 3 uur rit naar Guayaquil niet mogelijk was vanwege wat voor reden dan ook. Ze moesten om en dat was 5,5 uur. Nou ja vort maar, ik ben er nu toch. Dus ik met die bus naar G. In de bus nog een leuk NL stel ontmoet en ook nog lekker liggen slapen, dus dat viel wel mee. Uiteindelijk om 16:00 (!) kom ik aan in G. Ik had 2 adressen voor LAN kantoren, en ik besloot die downtown te nemen, want dan kon ik een taxi delen met die Nederlanders. Dus ik kom in dat gebouw, heb ik eerst nog gezeik dat ik geen badge heb. Ik begreep geen reet van wat die man van me wilde, en na een minuut luisteren heb ik maar gewoon gezegd dat ik geen badge had. En toen kreeg ik er een. Vaag. Naar de 5e verdieping, waar ik in de rij kon gaan zitten wachten. Toen ik eindelijk aan de beurt was, gaat die miep pauze houden! Nou ja, dat kon er ook nog wel bij. Nadat ze fijn haar makeup had bijgewerkt was ik dan aan de beurt. Al snel bleek dat ze me niet kon helpen, nee dan moest ik naar het andere kantoor. NATUURLIJK. Ik had niet anders verwacht. Dus ik sta op, loop weg. Buiten een taxi aangehouden en me naar het andere kantoor laten brengen. Dat was in een mall. Nou heb je in iedere mall over de hele wereld een plattegrond hangen bij de ingang. Maar niet hier hoor. Ik had een winkelnummer, maar die stonden nergens aangegeven. Dus ik vragen aan iemand die daar werkt, word ik naar de andere kant gestuurd. Daar aangekomen word ik weer terug gestuurd. Onderweg word ik naar boven gestuurd. Boven word ik naar beneden gestuurd. Uiteindelijk 7 mensen later heb ik het nog steeds niet gevonden, maar opeens valt mijn oog op het kantoor, ergens in een zijgang. Die laatste muts aan wie ik het vroeg had geen idee, en die zat er nota bene met haar neus bovenop de hele dag! Nou ja, ik naar binnen, weer in de rij. Ben ik aan de beurt, moest dat meisje vragen hoe dat zat als ik route wilde wijzigen. Ze kwam terug met een sip gezicht, maar gelukkig stuurde ze me door naar een collega. Die vertelde dat ze mijn verzoek moest mailen ergens naartoe en dan wachten of het wel kon en wat de kosten waren. Dus of ik dan morgen terug kon komen. NOU NEE. Ik had niets bij me, en ik had al betaald in Cuenca en als ik morgen terug moest komen dan was ik dus zo weer een dag kwijt. En ik wilde nou weleens verder met mijn reis. Dus ik vroeg of ze niet kon checken of het antwoord deze avond nog kon komen. Dus zij bellen, maar nee, helaas. Inmiddels kwam er zelfs stoom uit mijn neus, maar blijkbaar werkt dat verhelderend, want ineens had ik een idee. Ik vroeg haar of ze het antwoord aan mij kon mailen (wat ze sowieso al ging doen) en of ik dan na bevestiging later in een kantoor in Peru zou kunnen betalen. En toen zei ze ja. Ik kon het bijna niet geloven. Dus ik nog extra vragen, dat ik pas over ruim een maand in Cusco kom, en dat dat dus te laat is voor wijzigingen. Of ze dus de reservering al kan wijzigen, en dat ik dan later betaal. Nou en dat kon zei ze. WAUW. Voor het geval dat toch ook nog even haar naam en email genoteerd. Jawel ik heb nu een emailadres binnen LAN, it's amazing! Die kun je verder namelijk nergens vinden. Dus ik helemaal blij een taxi gepakt naar het busstation en fijn weer 5 uur in de bus terug naar Cuenca. Ik kwam daar tegen middernacht aan. M'n hostel was dicht, dus ik aanbellen. Doet iemand open. Nog een keer bellen, nog 12 keer bellen, kloppen, maar niets. Inmiddels nog een stel aangekomen die ook in mijn hostel slapen, en samen bellen en kloppen en roepen, maar niets. Na 15 minuten maar naar een bar om de hoek gegaan. Daar hebben ze geprobeerd te bellen, maar het was de hele tijd in bezet. Lekker hoor, ik was keimoe, en nu dit weer. Uiteindelijk zijn we weer terug gegaan en toen werd er ineens wel open gedaan. EINDELIJK. Dus lekker naar bed.

Vandaag wilde ik naar mijn luxe resort met zwembad hotel in Vilcabamba. Ik wilde eigenlijk eerst lang Loja, een stad onderweg, maar daar had ik inmiddels geen zin meer in, en ik had ook geen zin om mijn reservering weer te moeten verzetten bij dat hotel. Dus vanochtend naar het busstation gegaan. Klaar voor vertrek. Gaan er geen bussen naar Loja (waar ik dus doorheen moet) vanwege wegblokkades. Sinds gisteren is de weg geblokkeerd. Ik weet niet waarom. Zucht. Dus toen eerst maar eens een tijdje op het busstation hysterisch zitten lachen. Ik vroeg me de hele tijd af waarom ik nou toch zo'n problemen heb met het wijzigen van mijn tickets. Alsof het lot niet wil dat ik Nico ga ontmoeten. Of dat ik wel of niet in een specifieke vlucht terecht moet komen. Misschien gaat er wel een vliegtuig neerstorten en wil het lot dat ik daar niet of juist wel in zit. Maar nu weet ik wel beter. Het is Cuenca. Ik kan hier dus gewoon niet wegkomen! Het is als in LOST. Cuenca is trying to tell me something. Ik weet alleen niet wat. Dus dat is nog even afwachten. Uiteindelijk maar weeeeer een taxi terug gepakt naar m'n hotel. Dus daar ben ik nu weer. Nog geen mail gehad van LAN ook, dus dat gaat lekker. Ik heb voor morgen wel een telefoonnummer dat ik kan bellen om te vragen of de bussen naar Loja inmiddels weer gaan, dus dan hoef ik niet voor de 4e keer voor niets mijn tas in te pakken.

Het nieuwe jaar begint lekker! Maar er zijn ook leuke momentjes hoor. Zoals vanochtend toen ik na een kwartier rondlopen eindelijk een bakker vond. De dame was heel aardig en zo blij toen ik wat van mijn kleingeld wilde ruilen met haar. Daar werd ik ook vrolijk van. En toen ik daarna water kocht bij een dame tegenover het hotel, keigeinige vrouw. Ik had helemaal geen losse dollars meer en voorzag al dat dat een probleem ging worden in de taxi, want die lui hebben nooit wisselgeld. Dus ik vroeg of ze 5 dollar kon ruilen, en dat wilde ze natuurlijk liever niet, want kleingeld is altijd een probleem hier. Dus ik zei dat het voor de taxi was. En ik geloof dat ze me wel mocht (ik kom daar al de hele week) en toen besloot ze toch de ruil te doen voor me. En toen drukte ze me nog even op het hart dat ik niet moest vragen hoeveel het was aan de taxichauffeur, maar gewoon moest betalen. 2 dollar naar de busterminal. Omdat als je het vraagt dan lichten ze je op. Dus niet vragen, gewoon geven. Nou dat is toch lief! Zo'n vrouwtje die je dan probeert te helpen. Dat maakt m'n dag dan al weer bijna goed. :-)

::4-1-2009
Alohaaa! Nou ik zit nog steeds in Cuenca hoor. Dit omdat ik wat wijzigingen wil maken in mijn vluchten en het LAN kantoor is maandag pas weer open. Nou is het een beetje jammer dat er heel veel dingen pas maandag weer open zijn. Dit ivm nieuwjaar. Dus nou ben ik hier al een paar dagen, maar ik kan niet eens een tourtje naar het National Park boeken, of een fietsje huren. Aan de andere kant is het wel leuk om gewoon een beetje rond te wandelen, want er zijn dus heel veel mensen vrij, dus het is vrij druk in de parken enzo. Maar ik verveel me wel een beetje ;-)

Tijd voor een algemene update:

- Ecuador is heel goedkoop. Een avondmaaltijd kost hier 4 dollar in een "normaal" restaurant. In een chique toko betaal je zo'n 6 a 7 dollar. In een lokaal eetcafe 2 dollar. Overnachten doe je voor 5 a 7 dollar. Veel geld gaat er hier dus niet om. Maar nou valt het me op dat het hier verder wel heel modern is. In de steden dragen de mensen dezelfde kleren als wij, ik zie digitale camera's voorbij komen, maar het meest opmerkelijk vind ik nog wel dat ze in keigoede auto's rijden, beter en nieuwer dan waar ik in rij. Waar betalen ze dat van?

- Sommige dingen kunnen echt alleen in Midden en/of Zuid Amerika. Zo kwam er gisteren een politieauto voorbij rijden, raampjes open en KEIHARD Bon Jovi aan. Of nog zo een. Sta ik in een winkeltje (moet je even iets anders voorstellen dan een supermarkt, gewoon een mini winkeltje), komt er een agent binnen om een wc rol te kopen. Hoge nood?

- Je ziet hier overal schoenenpoetsers. Eigenlijk iets te veel. Maar wat ik me nou afvraag, het is best een handige service. Zo loop je gezellig door het park, laat je even je schoenen poetsen. Waarom hebben wij dat niet in NL?

- Ik spreek intussen best wel een beetje Spaans. Maar soms ook niet. Het is dus heel vreemd, maar het hangt compleet van het land, de regio, het dorp en de persoon af. Soms kan ik een behoorlijk gesprek voeren, waarbij zowel spreken als verstaan prima gaat. En dan ineens kan ik iemand spreken waar ik echt niet 1 woord van versta! Niet EEN woord! Gek hoor.

- Ecuadoriaanse vrouwen zijn dus echt best wel stoer. Vooral op het platteland zijn het pittige chica's. Met hun spijkerbroeken en laarzen en cowboyhoeden ook pretty sexy. Ik heb het gevoel dat mannen en vrouwen hier heel gelijkwaardig zijn. Niks niet ik ben het arme vrouwtje en ik kan niets. Stoere tantes!

- Wat is het toch met die mannen hier. Ik heb echt de hele tijd sjans. En dan niet enkel met mannen van mijn leeftijd, nee met jongens die mijn kind zouden kunnen zijn, en met mannen die mijn vader zouden kunnen zijn. Maar nog gekker. Ze zijn bijna per definitie een halve meter korter dan ik, en dat lijkt ze niets te deren! Zijn lange vrouwen hier een status symbool ofzo??

- Eieren, eieren, eieren. KLAAR ben ik ermee.

::2-1-2009
Lalala gelukkig nieuwjaar!

Op de laatste dag van het jaar nog een van de hoogtepunten van mijn reis tot nu toe meegemaakt: de treinrit van Riobamba naar Alausi. De trein rijdt eerst van Riobamba naar Alausi, dan nog een stukje verder naar ergens in het niets, en dan weer terug naar Alausi. Dit stukje verder doen ze omdat dat het "beste" stuk is. (Waar ik het overigens niet mee eens ben.) Toen ik aan kwam in Riobamba was ik precies op tijd voor de start van de verkoop van de treinkaartjes. De man aan het loket vertelde me dat ik om 6 uur op het station moest zijn. Een andere medewerker die op het perron aan het werk was vertelde me echter dat ik er al om 5:30 moest zijn als ik een goede plek op het dak wilde. En toen dacht ik jaja maar dat zeg je tegen iedereen, dus dan moet ik eigenlijk NOG eerder zijn. Dus om 4:50 ging mijn wekker (onmenselijk) en om 5:15 was ik op het station. Ik was de eerste :-) De trein was er nog niet, dus het was nog even wachten. Ondertussen begonnen er steeds meer mensen het station binnen te druppelen, waaronder een grote groep Duitsers die op het andere perron ging staan. Die waren dus van plan om de trein van de andere kant te bestormen en zo de beste plekjes te bemachtigen. Omdat de rechterkant van de trein de beste plek is werd gezegd, gingen de meeste mensen aan die kant staan. Omdat ik als eerste op dat station was liet ik natuurlijk niet zomaar mijn plek afpakken. Dus ik besloot aan de linkerkant te blijven, om vervolgens toen die trein binnenkwam als een gek naar boven te klimmen (wat makkelijk ging want er waren nauwelijks anderen die er aan die kant op wilden) en over de wagons naar voren te rennen. Ha! Er waren maar een paar Duitsers voor me. Maar ja, de rest van de groep kwam toen achter me, en toen zat ik dus ingesloten tussen de Duitsers. Ruim een uur nadat ik daar aangekomen was kwamen er nog bussen met mensen binnen. WEER Duitsers. Het dak was inmiddels vol, maar geen probleem, ze haalden er gewoon een wagonnetje bij. Nou kon het mij op dat moment niet meer zo interesseren, want ik zat wel goed, maar mensen aan de linkerkant van het dak hadden toch zoiets van hallo wij waren hier eerder en nu kunnen die uitslapers zo rechts aanschuiven. Dus toen de extra wagon binnenkwam stonden die klaar op het dak om over te springen voordat die nieuwe groep erop zat. Nou ja, behoorlijke chaos dus zo vroeg op de dag. Ik realiseerde me ineens ook dat ik mijn backpack helemaal vergeten was. Normaal als die ergens een bus ofzo in gaat blijf ik erbij totdat hij in het ruim is en het luik gesloten. Maar ik had hem dus gewoon op het perron achtergelaten en in mijn haast om de Duitsers te verslaan was ik hem helemaal vergeten. Ik vertrouwde er maar op dat hij netjes het ruim in geladen was. Om 7 uur ging de trein vertrekken. Nou en dan ga je dus in totaal een uur of 6 langs de mooiste landschappen die je ooit gezien hebt. Eerst allemaal mooie heuveltjes met landbouw erop, daarna wordt het wat droger en uiteindelijk kom je langs echte ravijnen, de trein rijdt dan op de richel. Onderweg kom je nog door allerlei dorpjes, en overal staan mensen te zwaaien. De trein rijdt 3 keer in de week, iedereen weet dus precies wanneer er weer een trein komt. En overal staan dan kindjes langs de trein te zwaaien in de hoop dat je ze snoep toewerpt. Echt keischattig! Zodra er een lollie hun kant op komt duiken ze erop alsof ze al dagen niet gegeten hebben. Soms is er een berm waar het snoep weer af rolt richting trein. Kinderen werpen zich dus bijna ONDER de trein om die lollie te grijpen. Ik vroeg me af hoe vaak dat al fout gegaan is. Maar wel een geinig ritueel, die blije gezichtjes dat was ook schattig. Het laatste stuk van de rit dan ga je dus op richels langs afgronden, en dat zou dan het hoogtepunt van de tocht moeten zijn. Er zijn een hoop mensen die in Alausi opstappen enkel voor dat hoogtepunt. Maar dat viel dus tegen, ik vond de rest van de rit een stuk mooier! Op de foto's vind ik dat alles niet zo goed tot zijn recht komt, in het echt was het veeeeeel mooier.

Na de treinrit de bus naar Cuenca gepakt. Daar aangekomen naar een hostel gegaan wat wel ok bleek maar niet geweldig. Maar aangezien ze ook de taxi vanaf het busstation betaalden was de kamer maar 3 dollar dus ik dacht voor 1 nacht is wel ok, dan kijk ik daarna wel verder. Dus zo gezegd zo gedaan ben ik daarna nog naar 2 andere hostels gaan kijken. Eentje was best wel leuk, en daar kwam ik nog wat mensen tegen die ik op het busstation had ontmoet en die nodigden me uit om mee te gaan feesten dus dat was wel leuk! Toch nog een feestelijk eindejaar. Eindejaar wordt hier gevierd met papier mache poppen, die staan overal voor de huizen en worden voorop auto's gebonden. 's Nachts worden ze allemaal verbrand. Ook is er iets met maskers gaande, die worden overal verkocht. Maar het gekke was, dat we enkel toeristen met die dingen zagen lopen. Om middernacht stond ik zo eens te kijken naar de mensen, en het leek erop dat die maskers gewoon worden verkocht voor de toetisten, die vervolgens leip gaan lopen doen met die dingen. De Ecuadorianen staan er vol vermaak naar te kijken. We werden ook hartelijk bedankt voor onze aanwezigheid tijdens de middernacht speech. :-) Nou en toen werd alles dus verbrand en was het nieuwe jaar begonnen. Whoei!

Vanochtend bij het ontbijt nog een piececorps volunteer ontmoet. Daar heb ik er nou al een hele zooi van ontmoet, en het blijft me fascineren. Die lui geven zich op voor 2 jaar en 3 maanden, worden naar de middle of nowhere gestuurd, krijgen een paar honderd dollar in de maand en that's it. Ga je maar nuttig maken. Om de zoveel maanden moet er een rapport geschreven worden over wat ze aan het doen zijn en wat de resultaten zijn, maar dat is het wel. Je wordt geacht je dorp niet te verlaten, maar tot nu toe heb ik ze dat allemaal wel zien doen, want anders word je gek. Maar ik blijf het dus heel apart vinden, jonge mensen die zich ruim 2 jaar in hun eentje ver van huis aan het werk laten zetten voor geen geld. Het is natuurlijk een super bijzondere ervaring, maar dat zoveel mensen zich voor zo lang daarvoor opegeven blijf ik toch opmerkelijk vinden. Ik sprak een tijd geleden ook een jongen uit Israel, die vertelde dat ze daar een mogelijkheid hebben om een jaar te gaan reizen gesponsord door de staat. Het idee is dat de rest van de wereld meer over Israel te weten komt, en Israeli meer over de rest van de wereld. Nou dat is TOF! Betaald op reis, het moet niet gekker worden. Maar ja, Nederland heeft dat natuurlijk niet nodig. Wij hebben al een heel duidelijk image all over the world. Drugs drugs en nog eens drugs....

Nou dan ga ik nu eens stoppen met tikken. Ik ben al veeel te lang aan het tikken. Dat komt omdat vandaag een beetje saai was verder, want alles was dicht vanwege nieuwjaar. Zelfs bijna alle eetgelegenheden. Ik kan niet wachten om morgen deze stad in leven te zien :-)

Oh en dan nog iets voor iedereen die zich zorgen maakt over het feit dat de eindejaars kanjer van de postcodeloterij in mijn oude buurt is gevallen: 2593ZN was NIET mijn postcode, dus ik heb niets gemist. 2593 WEL, maar door mijn huis VOOR de economische recessie te verkopen heb ik die 7000 euro al lang goed gemaakt. En last but not least: Ik deed niet eens mee met de loterij. DAT was pas zuur geweest ;-)

Lees verder op pagina 3